Nescio inderdaad, en dat het je dan zo aanvliegt ineens.
Ik had vandaag een stom moment tijdens een vergadering en hoewel dat ik dat meteen had rechtgezet nadien, blijft het zo kleven. Zie je wel, je bent een idioot die niks kan. Terwijl iedereen maakt weleens een fout of zegt iets onnadenkends. En zolang dat geen levens kost valt het allemaal mee.
Dat is heel raar maar iets een keer verkeerd zeggen ofzo heb ik dan weer totaal geen moeite mee. Misschien ook omdat ik sociaal wel vrij handig ben en op werk een hoge gunfactor heb dus ik kan altijd zoiets vrij makkelijk op een fijne manier weer rechtzetten of eerlijk een fout benoemen en daar op terugkomen . Daar voel ik me dan ook meestal niet vervelend over.
Ik kan dan weer enorm boos op mezelf worden als ik dingen over het hoofd zie, niet aan gedacht heb of niet meer onder controle heb. Terwijl ook dat menselijk is: ik kan niet altijd alle scenario’s ondervangen of alles weten natuurlijk. Rationeel weet ik dan heus wel dat het erom gaat hoe ik dat vervolgens oppak maar ik denk dan wel zie je wel je kan dit niet (terwijl, ik heb zelf nog nooit in een groot project gezeten dat geen tegenslag had)
Ik denk best regelmatig zoiets als: waarom hebben ze mij deze functie gegeven, ik doe ook maar wat, moet ook vooral dingen opzoeken en rondvragen of hulp van copilot hebben om mijn gedachten te ordenen en tot vervolg over te gaan. Waarom betalen ze me dit? 🙃
Ik heb wel eens gelezen dat het vooral vrouwen zijn die dit hebben en verwacht dus ook een beeeje dat het hormonaal is. Zoiets als wat ik pasgeleden hier nog zei: net voor mijn menstruatie word ik erg scherp en van “niet fucken met mij “ 🤣 en dat wordt naarmate ik ouder wordt ook steeds erger. Mijn (vrouwelijke) manager vindt dat dus echt fantastisch. Op andere momenten ben ik namelijk soms wat te meegaand of mag ik meer op mijn strepen staan.
