Nescio herkenbaar en ik vind het heel lastig advies te geven. Ik kan er later op een rustig moment wel over willen praten, maar ik krijg dan toch antwoorden zoals gewoon, daarom, weet ik niet of hooguit een schouder die wordt opgehaald. Het komt er uiteindelijk vooral op neer dat ik rustig mijn zegje doe, dat invul en begrip toon, maar een reactie terug komt er niet. Ik kan net zo goed tegen een muur praten. Een gesprek over de situatie is niet mogelijk. Volgens mij leek jouw middelste daarin op mijn jongste?
Het enige wat hier soms lukt, is op een ander moment in het algemeen erover te praten. Als ze goed gemutst is en we met zijn 2-en zijn. Terugblikken op een specifieke eerdere situatie is echt kansloos. Meer zo van ‘goh soms ben ik zo chagrijnig dat ik alleen maar boos kan doen, heb jij dat ook weleens’. Zoals ik al zei dat lukt maar heel af en toe 😬.
Verder probeer ik rustig te blijven op zo moment en duidelijk de grens aan te geven. Ik heb trouwens niet het idee dat dit ook maar iets helpt 🫣.
Ik herken wel enorm je frustratie en machteloosheid hierin. Ik zou soms de woorden wel uit haar willen trekken. Praat alsjeblieft kind! En dan heb ik een andere dochter die echt het tegenovergestelde is en waarvan ik weleens denk, je hoeft echt niet alles te delen schat.
