Toch6 zelf weiger ik zo te denken. Het kan ook je partner zijn, laat je je dochters dan nooit meer alleen thuis met je man? Of een oudere broer, die zich vergrijpt aan een jonger broertje. Oftewel waar leg je de grens? Ondanks dat ik zelf op dit gebied iets naars heb meegemaakt als kind binnen het gezin (of misschien juist daarom) denk ik dat niet het verschil uit gaat maken of ze wel of niet een kamer delen. Als iemand kwaad wil dan vinden ze wel een andere manier. Ik wil in de kern iedereen in mijn gezin mijn volste vertrouwen gunnen, tenzij er aanwijzingen zijn dat ze mijn vertrouwen niet verdienen.
Ik denk zelf dat vanaf jonge leeftijd over alles zowel het negatieve als het positieve van seks met je kinderen praten, uiteindelijk nog de beste bescherming is. Niet dat het garantie geeft, maar wel dat het een onderwerp is waar heel open over gesproken kan worden en dat ze rationeel snappen hoe het werkt (de schaamte, de dreiging, de bevriezing etc). Hoe lager de drempel om hier over te praten, hoe groter de kans dat een kind bij je komt.
Seksuele voorlichting vanaf jonge leeftijd, blijkt nog de beste bescherming te zijn. Wel zonder vaag gedoe over papa en mama knuffelen en krijgen dan plotseling baby. Als een kind niet weet, hoe of wat, hoe moet het dan weten dat wat er gebeurd niet klopt of niet hoort? Iemand kan ze dan van alles wijsmaken. Gewoon eerlijke en duidelijke voorlichting zonder al teveel poespas.
