Volgens mij was de tweede schooldag al beter. Het begin was ruk, want een paar minuten voor school gleed ze uit met haar fiets over een paar eikels. Ze belde huilend op, kreeg haar stuur niet meer recht en was bang dat haar nieuwe fiets kapot was. Ik kon haar wel geruststellen dat het maar een fiets is, zij gelukkig niks mankeert en dat het met de fiets wel goed komt. Ze is naar school gelopen, was daardoor te laat en moest toen naast een jongen zitten (wat ze vreselijk vindt). Gelukkig werden ze vrij snel door elkaar gehusseld en moesten ze in groepjes het dorp in voor een fotowedstrijd. Met 1 meisje heeft ze iig al een klik en daar zat ze vanmiddag mee te snappen en te appen. Ondertussen ben ik naar school gereden en heb haar stuur weer recht gekregen, dus volgens mij is dat ook goed afgelopen. Fiets fietst iig weer.
Ik denk dat het haar ook gewoon wat tijd kost, maar zodra zij zich meer op haar gemak voelt, komt ze wel los. Ze heeft daar sowieso de laatste maanden enorme stappen in gezet. Ik heb wel vertrouwen.
De oudste is vanochtend naar de Ardennen vertrokken. Het was wat drama de afgelopen dagen. Het een na het andere doemscenario had ze bedacht mbt verongelukte bussen, onweer wat inslaat in de jeugdherberg en wij zouden alledrie thuis nog kunnen verongelukken, zodat ze alleen overblijft. Ze heeft de afgelopen dagen grotendeels op de wc gebivakkeerd, omdat ze buikpijn had van de spanning, maar ze is gegaan. Ik heb haar wel behoorlijk gepusht, omdat ze aangaf wel heel graag te willen. Ik wil niet dat ze zich laat tegenhouden door de angst en allerlei leuke dingen mist. Het was alleen best vermoeiend om haar continue te troosten, gerust te stellen, weer te praten enz. Hopelijk wordt het een hele positieve ervaring.
Pubers zijn soms best wel vermoeiend 🫣
