Ysabella Eerlijk? Ik denk dat hier een groot euvel zit. Op zijn werk geeft hij alles, is opgebrand en komt thuis waar hij het niet meer voor elkaar krijgt.
Ik wil echt niet strooien met diagnoses, maar ik werk veel met mensen met ASS en die ervaren dit veelal ook. Op werk aangepast gedrag (wat sociaal gezien heel veel moeite en energie kost) en het thuis niet meer kunnen bolwerken. Vaak redt men het een heel eind op sociaal aangeleerd gedrag en hoge intelligentie, maar als de stress oploopt (zoals dat nou eenmaal gebeurt in een gezin) dan knalt alles eruit. (Dit geldt overigens ook voor sommige mensen zonder ASS he, dus ik roep nu niet dat hij dat heeft ofzo...)
Ik denk dat er een aantal vragen zijn die heel belangrijk zijn voor het vervolg; Is er nog liefde? Durf je de stap te zetten om dit gedrag aan te kaarten bij betrokken zorginstanties (anders kunnen zij ook weinig)? Beschikt hij over enig inzicht in eigen handelen/denken? Neemt hij ook maar enige verantwoordelijkheid (op een rustig moment)? Voel je je veilig bij hem en vertrouw je hem de kids toe?
Ik bedoel dit alles niet aanvallend, maar eerlijk gezegd vind ik het zorgwekkend. Ik vind het geweldig dat jij verantwoordelijkheid wil nemen voor jouw aandeel hierin, maar het moet wel echt van twee kanten komen.
Sterkte meid, lijkt me een heel moeilijke situatie waar je in zit.
