Zonnebloem precies dit! Het is de derde keer in 2 weken dat er zo iets gebeurt. Daarnaast wil ik absoluut niet dat hij de kinderen hiermee opzadelt. Zij hoeven niet voor mij te zorgen, ik zorg voor hen en niet andersom. Daar ben ik vanaf het begin heel duidelijk in geweest. Dit vind ik namelijk ontzettend belangrijk. Zij moeten kind kunnen zijn.
Hij geeft aan dat hij zich zo zorgen maakt, omdat hij ziet dat het niet goed gaat. Hij is overbezorgd en dat snap ik heus wel, maar hij wil er vervolgens ook niet met mij of een professional over praten. Het laatste is hem zelfs meerdere keren aangeboden vanuit revalidatie.
In plaats daarvan beslist hij voor mij wat ik wel en niet kan doen en geeft hij stiekem opdracht aan de kinderen hoe ze mij vanavond moeten verzorgen. Als ik vanavond de trap niet opkom, dan slaap ik gewoon op de bank tot hij thuis is of vraag ik zelf om hulp. Dat stiekeme gefluister dat ze mij vanavond niet alleen mogen laten, de trap op moeten helpen etc. En als ik dan vraag waar ze over fluisteren is het ‘oh niks hoor’ 😖. Overleg dat gewoon eerst met mij. Ik kan zelf ook nadenken en oplossingen bedenken!
