[verwijderd] Ik heb die quote nu een paar keer gelezen en tot op zekere hoogte, ja.. Ik snap hem, maar tegelijkertijd ook niet meer. Want het voelt nu nog als jezelf kwijtraken, maar eigenlijk is het dat niet.
Ik denk juist dat deze zin voor veel mensen met niet aangeboren hersenletsel juist super herkenbaar is. Er is echt een hele duidelijke scheidslijn met voor en na. Er was een Trees voor en een Trees na. Deze overgang duurde letterlijk een paar seconden. Bam oude Trees was weg. Ik vind dat ik wel delen van mijzelf kwijt geraakt. Ik ben letterlijk een deel van mijn hersenen kwijtgeraakt. Je hersenen bepalen wie je bent. Ik ben anders. Alles werkt anders in mijn hoofd. Zelfs een deel van mijn karakter is veranderd. Gelukkig in mijn geval vrij beperkt, maar er is wel wat wezenlijk anders. Mijn denkvermogen is anders, ik ben een stuk van mijn mobiliteit kwijt, een stuk van mijn spraak, ik ben tegenwoordig de stille muurbloem op een feestje dat na een half uur weg moet (als ik er al ben), de wereld ziet er zelfs anders uit, kleuren en licht zijn anders, geluiden zijn scherper, ik was ooit een boekenworm, een sporter etc. Groot deel van wie ik was, wie mij definieerde ben ik niet meer. Het gaat niet enkel om de beperkingen, maar ook hoe het bij mij werkt is anders. Het is enorm lastig om uit te leggen, omdat het bijna niet voor te stellen is, als alles anders voelt en werkt.
Nog steeds regelmatig word ik geconfronteerd met iets wat ik niet meer kan. Waarvan ik niet eens wist dat ik het niet kon, maar op het moment dat ik het wil doen, het niet meer werkt. Je gedachten denken nog dat je het kan, maar plotseling word je geconfronteerd met het feit dat je hersenen het echt niet meer kunnen. Je lichaam luistert niet meer naar wat jij wil. Dat is echt heel bizar. Ik zal nooit de eerste keer vergeten dat ik een glas wilde aanpakken en mijn arm op tilde, maar deze gewoon bleef liggen (motorische apraxie), terwijl een half uur daarvoor of later het wel weer werkte. Nu ben ik weer aan het afdwalen, maar deze ‘nieuwe’ ontdekkingen voelen voor mij echt als weer wat kwijtraken. Ah shit nu ben ik niet meer degene die bepaalt of mijn arm zijn werk doet. Er blijft steeds minder van oude Trees over.
[verwijderd] En bij iedere stap die jij zet, groeit er een stukje van die nieuwe jou.
En die persoon mag er ook zijn.
Maar dit geloof ik ook zeker en vind ik ook heel mooi gezegd van je. Trees 1.0 is er niet meer, maar er is nu een Trees 2.0 en die ben ik nu aan het ontdekken. Elke keer als ik weer ergens mee geconfronteerd word, dan wordt weer wat duidelijker wie Trees 2.0 is. Het is wat jij zegt, het kost heel veel tijd en de ‘nieuwe’ ontdekkingen worden gelukkig steeds zeldzamer. Ik vind Trees 2.0 ook nog niet heel leuk, maar ik hoop ook dat alles straks minder overheersend is. Dat ik nieuwe Trees weer wat kan gaan waarderen.
Ik ben ook aan het twijfelen wat ik as zondag ga doen (is het precies een jaar geleden). Een lotgenoot vertelde dat hij taart was gaan eten. Het was immers zijn nieuwe geboortedag. Ik weet niet of ik dit al kan. Dit zijn weer heel wat stappen verder in het acceptatieproces.
Ik vind het trouwens heel fijn dat je je ervaringen hier wil delen. Het geeft ook hoop dat het met tijd en geduld uiteindelijk oké weer wordt. Ik heb daar ook echt wel vertrouwen in, maar soms moet ik het ook even van een ander horen. Helemaal op een dag zoals vandaag dat ik er zo klaar mee ben. Wil ik gewoon weer terug naar vroeger. Naar de tijd dat ik mijzelf door en door kende. Ik zie het maar als een onderdeel van het verwerkingsproces. Ik vind er alleen geen bal aan.
