[verwijderd] Geeft me alleen maar een vervelend gevoel want ben ik dan zo pessimistisch dat ik dat gewoon niet geloof?
Ik denk eerder realistisch. De vraag is of het nu zo helpend gaat zijn om heel optimistisch te doen. Ik denk dat je je mentaal ook aan het voorbereiden bent, aan het instellen bent op het feit dat dit niet zomaar weggaat. Daarnaast zijn er nog zoveel onduidelijkheden. Je moet je voorbereiden op heel veel scenario’s. Ik denk dat je hoofd dit vanzelf doet. Dat het niet tegen te houden is?
[verwijderd] Hoe zit dat bij jou? Krijg je wel eens super handige tips en advies? 😜
Opmerkingen zoals ik ben ook weleens moe of ik ben ook snel overprikkeld vind ik soms irritant. Krijg je tips zoals ga een nacht goed slapen of even rustig aandoen. Dit is een complete andere vermoeidheid en dat gaat niet over met een paar nachtjes goed slapen. Ik weet hoe vermoeidheid vroeger was, maar dit is echt heel anders mensen. Dit is niet uit te leggen vermoeidheid doordat je hoofd continue 1000 omwegen moet nemen voor een simpele handeling, waar vroeger de snelweg voor genomen werd in je brein. Alleen de snelweg is nu kapot en alles kost daardoor veel meer energie. Dit zuigt je qua energie fysiek en mentaal compleet leeg. Dat voelt anders dan heel erg moe zijn.
Zelfde met prikkels. Heeft ook iedereen last van als ik daar iets over zeg. Ik snap dat veel mensen last hebben van prikkelgevoeligheid, had ik vroeger ook en dat was vervelend, maar daar ging ik niet van overgeven of daar ging niet alles van draaien. Ook dit is niet te verhelpen met een rustige omgeving (weet je wel hoeveel prikkels een bos bijv geeft!). Ik probeer weleens uit te leggen dat geluid en licht er daadwerkelijk anders uitziet of anders klinkt vergeleken met vroeger. Het komt echt anders binnen, maar dat is gewoon niet uit te leggen. Ik kan bijv niet een uur tv kijken of muziek luisteren zonder letterlijk ziek te worden. Krijg je als tip ga lekker even een filmpje kijken op de bank, uhh dat kan niet, want filmbeelden bewegen = prikkels of lekker wandelen = prikkels.
Aan de andere kant snap ik het wel, want mensen bedoelen het goed, proberen te helpen. Willen je ongemak weg nemen en bagataliseren het daarmee soms onbedoeld. Ik vind daarom lotgenotencontact fijn, daar heb je aan een woord genoeg. Overigens bestaat het lotgenotencontact uit mensen met allerlei vormen van hersenletsel. Toch is er veel overeenkomst en als je het niet herkent is er wel begrip. Een ander soort begrip dan van mensen zonder hersenletsel. Niet dat dit begrip verkeerd is hoor, maar het is anders. Het is haast niet uit te leggen merk ik, maar het voelt als een warm bad. Ik hoef daar niet mijn best te doen om zo ‘goed’ mogelijk over te komen. Mensen vinden mij niet zielig of dom als ik niet uit mijn woorden kom. Daar voel ik mij weer ‘normaal’.
Volgens mij weid ik weer vreselijk uit. Ik heb het hier bijna nooit over. Mensen doen hun best en ik wil ze ook niet kwetsen. Daarnaast snap ik het zo goed. Ik heb zelf 6 jaar lang met mensen met nah gewerkt en nu al die jaren later begrijp ik ze pas echt. Het is haast niet voorstellen hoe het is als je lichaam niet goed naar je hoofd luistert of als je hoofd anders werkt. Ik begrijp het zelf vaak nog niet eens. Het is gewoon iets heel ongrijpbaars.
