Ze weten inderdaad niet wat het wel is. Ze bellen me binnenkort voor een afspraak bij de neuroloog om te gaan puzzelen wat het kan zijn. Dat het geen stroke of infectie is is natuurlijk helemaal super! Ik was echt heel bang daarvoor! Het is te vroeg voor dat soort shit. Arts vroeg of vroegtijdig overlijden voorkomt in mijn familie. De fuck is dat voor vraag! Ja, ik snap hem hoor maar ga ik dood dan!?
En dan uuuuren en uuuuren in mijn eentje moeten wachten totdat er eens iemand langs kwam om te vragen hoe het ging. Doodsbang, niemand had een antwoord, iedereen ‘ging het navragen’ maar kwam dan niet meer terug. Ik had geen bereik, geen raam. Niets behalve af en toe een kamergenoot die de situatie alleen maar erger maakte. Een demente oude vrouw (die ook echt vreselijk behandeld werd) en een jong transmeisje die net een zelfmoordpoging had gedaan. Ik mocht niet eten, niet drinken. Het was een 12 uur durende marteling 😭
Na de MRI dacht ik dat het beter zou gaan maar het werd alleen maar erger. Ik moest op een gang wachten ‘want de dokter komt zo’. Het was vrijdagavond dus alle dronken en drugs en whatever kwam binnen. Doodsbang want ik lag nog in mijn onderbroek en ziekenhuishemd tegenover een schreeuwende dronkenlap.
Op het einde trok ik het niet meer. Ik ben opgestaan en weggelopen, ze kwamen me tegenhouden maar ik moest weg. Ik trok het niet meer! Ik begon mijn eigen infuus eruit te halen. Ik kon alleen maar huilen en schreeuwen dat ik naar huis wou. “De arts komt zo” zeiden ze weer. Al 12 uur lang komen ze zo!! Ik heb de papieren niet nodig, ik moet weg! Ze hebben geen idee wat zoiets met je doet! Die halve antwoorden, het eeuwige moeten wachten terwijl je doodsbang bent. ‘Het is druk’ HET IS ALTIJD DRUK! KOOP MINDER VAKANTIEHUIZEN EN HUUR EXTRA PERSONEEL IN! EN WIE HEEFT ER NOU MAAR ÉÉN MRI SCAN VOOR EEN HEEL FUCKING ZIEKENHUIS IN EEN MILJOENENSTAD!! DE FUCK!!!
Een verpleegkundig bleef toen bij me, eindelijk kwam de arts met de ontslagpapieren. Ik heb ze zowat uit zijn handen getrokken en ben weggelopen. Buiten stond mijn vriend op me te wachten en heb ik eerst 20 minuten staan huilen. Die had geen idee want hem vertelde ze dat ik eten en drinken kreeg, en dat alles prima was.
Ik ben helemaal kapot.
De dingen die ik heb geroepen. Ik ben helemaal niet zo, echt helemaal niet zo. Maar ze hebben me tot waanzin gedreven. Ik herkende mezelf niet. Wie haalt zijn eigen infuus er nou uit!? Wie schreeuwt er nou over vakantiehuizen tegen verpleegkundigen?
Ik zou me dood moeten schamen maar ik doe het niet eens.. ik voelde me echt zo. Het is hun eigen schuld.
