Ik ben zó klaar met mezelf. Met het gevaar als een ongelofelijk zeikwijf over te komen, ik ben mijn lijf echt zat. Stomme hormonen. De helft van de tijd heb ik buikkrampen en een opgeblazen gevoel, met bijbehorende opgezette buik. Dan valt dat allemaal weg, maar ook mijn eetlust. En vervolgens, na een paar dagen zo 'bezuinigd' te hebben, moet ik alles eten dat los en vast zit. Ik heb dan een ongelofelijke craving naar zoet. En die raakt met gewone gezonde dingen niet ingevuld he. Dus als we niets in huis hebben ben ik niet te genieten. En als we wel chocola hebben, is die reep in 2 dagen op. Vervolgens lijkt het of mijn energie door het toilet is gespoeld en krijg ik hoofdpijn als ik iets stoms als Optimel drink (hoe durf je!)
Echt he. Ik doe mijn best om een beetje gezond te eten en te leven. Vers koken, geen pakjes en zakjes, bijna nooit fastfood, opletten met zoet en ik hoef geen alcohol te drinken om met een kater op te staan. Ik krijg er gewoon nada voor terug. Ik moet me altijd ongemakkelijk voelen in mijn lijf. Want met die 'klachten' voel je je er ook niet beter op. Ik had voor het eerst weer een bikini besteld na 3 zwangerschappen, met deze staat van buik gaat die dus gewoon niet aan. En dan vind ik dat weer stom van mezelf, want who cares he.
Relativeren lukt me even niet, sorry voor de rant.
