Ik ben echt zo verdrietig..
Vanavond hadden we de afscheidsavond van school van I, en zoals verwacht... was het weer kut.
Ik heb nu zelf kunnen zien hoe de pesters I behandelen, H ook uit hebben gescholden en weer rotopmerkingen hebben gemaakt. Hun ouders stonden er gewoon naast! Ik stond er naast, en gewoon doorgaan...
We hebben de avond niet eens afgemaakt. I kwam naar mij toe met tranen in hun ogen: ik moet nú weg hier. Ik kan gewoon geen seconde langer bij hun in de buurt zijn. Ik heb I mee naar buiten genomen en die stortte helemaal in.
We zijn dus 1,5 uur eerder weg gegaan.. Ik voel me zo rot, voor I. Ik voel me schuldig dat we niet alsnog zijn overgestapt naar een andere school, al was het voor een half jaar. Dat ik het gevecht met de leerplicht niet ben aangegaan om de afgelopen maanden thuis onderwijs te geven. I wilde het zelf niet, maar ik heb echt even het gevoel dat ik gefaald heb om mijn kind te beschermen..
De hele week staat mijn Facebook vol met groep 8 avonden, en ik heb ook talloze foto's en filmpjes, en het lukt me niet om het te delen. Ik wil niks met ze te maken hebben. Ik wil dat I het niet hoeft te zien. Dus ik heb 1 filmpje, een screenshot genomen, en deze zo gecropt dat er alleen vriendinnen van I op staan. Ik voel me zo hypocriet, maar tegelijkertijd voel ik me ook verplicht om íets te delen voor de familie.
Maar het doet gewoon zó vreselijk veel pijn om al die fijne afscheidsavonden van iedereen te zien, ik had het I ook zo enorm gegund.. Maar ik heb wéér een huilend kind omdat die kutjong zich niet voor een avond konden gedragen. 😭
