Ysabella Als ik 1 ding heb geleerd van het hebben van drie neurodivergente kinderen. Dan is het dat je niet te zwaar moet tillen aan de meningen van juffen, meesters, leidsters, orthopedagogen etc. Ja ze zijn ervoor opgeleid, maar daardoor ook erg gefocust om te zoeken naar alles wat niet normaal zou zijn. En daarin word er nogal eens overdreven of naar spijkers op laag water gezocht. Hoe druk ik me wel niet heb gemaakt over de alarmerende dingen die over m’n oudste gezegd werden. En nu is het een hele normale gezonde puber met zelfs onderhand een beetje sociaal leven. Dochter idem, die kan behoorlijk chagrijnig doen inderdaad. Maar als ik haar verzuurde en nodig aan pensioen toe zijde kleuterjuf moest geloven was ze een toekomstige psychopaat met ‘doet expres andere kinderen pijn’, ‘lijkt geen spijt te ervaren’ etc. En nu is het een super lieve meid met een hele club vriendinnen.
Uiteraard luister je naar de meningen en het advies, maar laat niet alles echt helemaal binnen komen. Wees daar selectief in. Anders word je echt een beetje verdrietige en een onzekere ouder er van.
