Vulpen En het geinige is dat faalangst vanzelf kan verminderen puur door het opdoen van succeservaringen en het geluk te hebben om op een plek terecht te komen waar mensen je kwaliteiten zien.
Nou dat merk ik dus bij H ook, en wat dat betreft maakt de school hier een enorm verschil in. Op de basisschool was het echt continu gezeik. Ieder gesprek ging alleen maar over rekenen. Vakken waar ze goed in was vervielen 9 van de 10 keer, want niet belangrijk genoeg, zeker in coronatijd. Achterstanden, rekenen, bijles, rekenen, drama, gezeik, budgetten, cito-gemiddelden. Ik ben jarenlang bezig geweest met extra aandacht schenken aan haar sterke kanten, want de school deed het gewoon niet. Alles draaide om rekenen, budgetten voor bijles en haar tekortkomingen. Ze werd verder gewoon niet gezien, is ook een tijd gepest omdat ze dom zou zijn, en ik ondertussen maar hameren op haar sterke kanten om de shit van school te compenseren. Ze heeft hier ook al therapie voor gehad, en uiteindelijk ging dat emotioneel gezien beter, maar het bleef terug komen in haar cito-scores, dat waren echt de momenten dat het oplaaide.
Nu zit ze op een school waarbij ze uit de les wordt gehaald door haar mentor, die hoorde dat ze zo'n goed cijfer had voor vak X en hij haar even wilde zeggen dat hij trots is op hoe hard ze geleerd heeft. Ze is gevraagd voor een plusklasje, haar gemiddelde advies (behalve rekenen dus) is een niveau omhoog gegaan en haar cijfers worden echt steeds beter. Begin dit jaar zat ze op een 6-7 gemiddeld, maar ze begint wat meer vertrouwen te krijgen in zichzelf en dat is nu dus een 7-8. Wat dat betreft gaat het dus hardstikke goed, en lijkt de faalangst wat betreft de andere vakken echt te verdwijnen. Er zit echt een duidelijk niveau-verschil, op de basisschool was dat een stuk minder. Ze ging toen ook de taal-cito's in met het idee dat ze dom was, en nu ziet ze in dat het helemaal niet zo erg is als ze dacht. Dat is echt terug te zien in haar cijfers.
