Even opscheppen 😎. De afgelopen jaren liep ik conditioneel altijd tegen een grens op. Maakt niet uit hoe hard ik trainde, ik kreeg mijn vo2max nooit boven de 41 (vo2max is hoeveel zuurstof je lijf kan opnemen en aan je spieren kan afgeven).
Na de operatie vorig jaar was mijn vo2max voor mij naar een historisch dieptepunt gedaald. Logisch denk ik. Echter sinds mijn hart weer regelmatig loopt, gaat mijn conditie plotseling enorm vooruit. Ondanks dat ik veel minder sport dan vroeger en er niet gericht op train. Ik merk de laatste maanden echt duidelijk verschil met vroeger.
Het gaatje in het tussenschot was vrij groot en ik had naar wat ik begreep een hele grote shunt (er lekte al bij een beetje druk veel zuurstofarm bloed in de linkerboezem). Daar vermengde het met zuurstofrijk bloed en werd het mijn lichaam in gepompt. Gevolg was dat ik te weinig zuurstof kreeg tijdens inspanning en mijn hart het zwaarder had dan gemiddeld. De cardioloog gaf de laatste keer aan dat het echt uitzonderlijk was dat ik hiermee zo fanatiek gesport heb. Nu ik het verschil merk, vind ik dat achteraf ook 😅.
Als ik mij nu inspan heb ik geen last meer van zware benen en armen. Ben ook veel minder snel buiten adem. Als ik wel buiten adem ben, dan herstel ik snel. Het is echt heel tof. Ik loop natuurlijk wel tegen fysieke beperkingen aan, maar mijn conditie blijft maar verbeteren.
Ik vind dit zo gaaf! Dit is nu echt een leuke bijkomstigheid.
