Hopsatee slim jochie, en dat is verdraaid moeilijk! 😅 ook voor hemzelf!
Want alles wordt bevraagd; niets wordt zomaar aangenomen. En als het tegenzit moet het ook zelf ervaren worden alvorens hij iets accepteert. En dan moet ik eigenlijk zeggen: kán accepteren. Want als je hoofd een onderzoekend hoofd is, dan moét het onderzoeken. Het is een 2e natuur. Tanden poetsen wordt een optie ipv een gewoon een ritueel die je overneemt na een ‘waarom poetsen we onze tanden eigenlijk?’. Als de noodzaak niet gezien wordt dan hou maar op. Je kan er logica tegenaan gooien, soms helpt dat, maar zeker niet altijd want zijn logica is er één van een 4 jarige èn hij weet logischer wijs nog niet zoveel. Maar dat maakt het niet luisteren eigenlijk alleen maar sterker want hij is aan het leren. Op zijn manier.
Ik was zelf als kind ook wel zo. Ik paste me wel heel erg aan want meisje en pleaser en faalangst, maar daar waar het kon bevroeg ik alles. Van onze religie tot aan het tandenpoetsen (dat was hier ook strijd want wie zegt dat je gaatjes krijgt van niet poetsen? De tandarts? Ja het zal. We zullen zien wie er gelijk heeft. (Spoiler: de tandarts) )
Op mijn 16e werd ik door leiders van de kerk gevraagd of ik alsjeblieft wilde stoppen met eeuwig vragen stellen. Ik moest gewoon leren accepteren dat soms de dingen zijn zoals de Bijbel zegt en ‘Gods wegen zijn ondoorgrondelijk’. Dat was de dag dat ik stopte met naar de kerk gaan.
Omdat het moet - zo hoort - ik het zeg - een (heilig) boek het zegt. Zinnen waar je van weg moet blijven want ze hebben geen effect.
Een oplossing heb ik niet behalve met hem blijven samenwerken. Niet teveel vrijheid geven want dat kan hem ook een gevoel van onveiligheid geven. Dus wel regels stellen, maar ook de waarom van deze regels (doe je al natuurlijk, maar blijven doen) En veel autonomie geven, verantwoordelijkheid geven (en dan niet flut verantwoordelijkheidjes zoals de tafel afruimen, maar bijvoorbeeld de verantwoordelijkheid over anderen geven of een spel leiden)
Je kan hem laten nadenken over de regels of misschien hem zelf regels laten opstellen. Bijv: Wat vindt hij een logische tijd om thuis te komen? ‘Als we om 18u eten? Hoelaat moet je dan thuis zijn?’ En als hij zegt dat hij dan niet eet om 18u, dan wanneer wel? En als hij dan zegt NOOIT! dan misschien serieus een avondmaal skippen. Neem hem maar heel serieus , kijken wat ‘ie gaat doen 😁
Ik denk dat het beter is om dat koppie van hem te volgen en te begeleiden, dan om het proberen in te drukken. Want die strijd win je niet. En zou je ook niet moeten willen winnen. Want dit is wie hij is. Een onderzoeker. Een slimpie 🙂
Oké lang verhaal.. mijn koffie is koud 😒😋
