Ook hier gewoon even heel trots op mijn kleuter!
Gisteren:
Het was te druk op het schoolplein, teveel gillende kinderen. Soms kan hij dat aan, maar toen even niet. Ik zag het al aan zijn houding maar wie weet lukt het toch wel. Hij komt naar me toe en maakt oogcontact. Ik zeg: ja? “Ja?” herhaalt hij en loopt weg. Komt terug: “ja?” zegt hij weer. Nee, het is niet wat hij wil zeggen en hij loopt weer weg. Weer komt hij naar me toe, het lukt hem bijna. Hij zoekt. Fluistert iets heel zachtjes. Ik kan het niet verstaan en hij loopt weer weg. Ondertussen gaan de handen over zijn oren. Hij wil echt weg, ik zie het maar dit is zo’n belangrijk leermoment. Hij kijkt naar de kindjes en rent naar een kindje toe; je ziet dat hij wil duwen. Hij weet dat het niet goed is en trekt zijn handen in. Duwt niet maar zegt; “stop!” En dan duwt hij toch zachtjes, het moet. Zijn handen weer over zijn oren, en komt weer naar me toe. Hij pakt mijn handen; “Maison maison! Maison maison!”
Ik zeg: ja? wil je naar huis?
Hij herhaalt de ‘ja’ en als een waterval komen alle woordjes eruit : “ja? Oui maison! Oui! Kom! Go to sleep! Maman? kom! Deux, fast!”
(Deux = twee, in dit geval hij en ik)
Ik vind het zo sterk van hem hoe hij zijn grenzen aanvoelt, doorzettingsvermogen heeft en echt zoekt naar oplossingen. Zelfs als hij tegen het randje aanzit heeft hij zelfbeheersing en controle over zijn emoties. Ik vind dat echt echt heel knap!
(Niet altijd hoor.. even eerlijk, hij duwt zijn broertje zonder problemen zijn kamer uit om vervolgens als een tiener heel hard zijn deur dicht te smijten 😏 )
