Hier nu ook volop in zo’n fase (is bijna 5, maar begon ook rond 4/4,5). Ik probeer eigen bed wel te stimuleren en ga bijvoorbeeld bij haar liggen als ze in slaap valt en ga dan weg. Als ze s nachts wakker wordt leg ik haar wel bij ons als het niet gaat.
Het lastige vind ik de afweging tussen het bieden van veiligheid en geborgenheid (altijd belangrijk!) maar anderzijds ook het meegaan in angsten. Klinkt cru maar de valkuil zit ‘m er in dat als je op voorhand al mee gaat met de angst, je impliciet de boodschap afgeeft dat er ook echt iets is om bang voor te zijn en de drempel voor eigen bed steeds hoger wordt.
Vooropgesteld; veiligheid en geborgenheid gaan altijd voor, maar ik probeer de andere kant wel in gedachten te houden en ben dus zelf niet te snel met op voorhand al in bed nemen bijvoorbeeld. Daarom ga ik bij haar liggen.
Iets van opschrijven van gedachten, samen de dag doorspreken, monstrspray (geen idee hoor...), dromenvanger, beschermknuffel (je hebt knuffels met lampjes, deed het erg goed bij dochter)...?
