Vulpen Hopsatee Ergens wel fijn, de herkenning. Ik snap echt niet waar ze het vandaan heeft, want we proberen in alles op te letten hoe we met dit soort dingen omgaan. Veel laten zien dat fouten maken niet erg is, groeimindset, proces belonen en niet de uitkomst... nou ja, alle regels passen we toe en toch...
Op school zijn ze er ook wel mee bezig, vooral in de verrijkingsgroep. Maar ja, das een uurtje of twee per week en als dochter dan daarbuiten de juf geïrriteerd hoort raken op een kind dat voor de zoveelste keer iets (expres) fout doet, dan denkt ze meteen weer dat zij geen fouten mag maken en dat de juf boos op haar gaat worden etc etc. Hardnekkig iets.
Ik vond gisteren ook zo opvallend dat we met zn tweeën heel erg vast zaten in het “maar dat zei ik helemaal niet” en haar “maar dat bedoelde je wel!”, “nee dat bedoelde ik niet, ik zei... en bedoelde... “ “nee je bedoelde dat wel!”. Ze dwong me bijna om te zeggen “oke, ik bedoelde dat inderdaad” om maar van het gezeur af te zijn (waar ik natuurlijk niet aan toe heb gegeven, want dat bedoelde ik ook echt niet.). Het was zo hardnekkig dat alle pedagogisch verantwoorde reacties gewoon niet hielpen.
Enige wat uiteindelijk (tijdelijk) hielp was vertellen hoe ik als kind was en dat ik ook niet van foutjes maken hield. Toen hebben we het eindeloos gehad over hoe ik was als kind op school enzo. Maar het voelde alsof dat meer afleiding was dan dat ze uiteindelijk nou echt ervaren heeft dat ik heus niet weg ga als zij een foutje maakt.
Nou ja, maakt me best verdrietig allemaal eigenlijk.
