Ik vond het bij de oudste wel lastiger allemaal omdat je toch minder goed weet wat te doen. En als het dan een kind is met medische klachten en een huilbaby dan is het wel anders dan bijv mijn 2e en helemaal 3e. Toen was alle onzekerheid bij mij tenminste ook gewoon weg dus allicht heeft dat wel gescheeld. Maar volgens mij is dat net als die vraag wat vond je het zwaarste? Ik vond by far van 0-1 het meest heftige omdat het echt lifechanging was en ik totaal mezelf, mijn relatie, een kind van de wereld moest herzien. Terwijl mijn 2e en 3e deed ik er wat dat betreft bij. Terwijl mijn zus van 1-2 ontzettend heftig vindt van je aandacht moeten verdelen.
En zo is het ook met kinderen. Mijn tweede (jongen) kon ook echt al een keel opzetten als peuter. Maar mijn dochter heeft wel een veel schellere stem en gilt sneller. En dat zie ik wel vaker om me heen of benoemen al mijn vriendinnen met meiden en jongens: meiden zijn wel iets feller in zijn algemeenheid als peuter. En maar goed ook, hebben ze later nodig zeg ik altijd maar 😜
(Maar dat stemmetje van mijn kleuter als ze het er niet mee eens is word ik af en toe wel echt knetter van. Zo hard!)
