Ik heb hij de oudste borstvoeding gegeven want dat was het beste. Achteraf bleek hij amper te groeien en zelfs af te vallen maar lactatiekundige en arts en cb zaten helemaal in het borstvoeding narratief. Ik moest vanalles doen, kolven (ik kolfde 20-30 cc!) mijn baby werd een huilbaby en ik kwam in een depressie. En stoppen? Dat wilde ik niet eens want dan zou ik niet het beste voor het kindje doen. Tot mijn beste vriendin gewoon flesvoeding heeft gehaald en we het zo hebben gegeven. Schuldig dat ik me voelde! Maar daarna ging het rap beter.
Toen kwam de tweede en wilde ik eigenlijk flesvoeding geven. Maar toch werd gezegd her zeker te proberen, kon nu anders zijn. Dus ik goed voorbereidt het weer gaan proberen. Na 4 dagen begon de ellende weer. En ik wilde doorgaan. Want het beste. En toen werd mijn man kwaad en zijn we toch flesvoeding gaan geven.
Bij de derde ben ik daardoor vrij kortaf en strikt geweest en gezegd nee flesvoeding en ik wil er ook geen vragen of adviezen over. De kraamzorg vroeg toch net na de bevalling wat ik ging doen. Ik denk dat mijn blik haar bijna gedood heeft 🤪
Ik vond de vragen ook zo vreselijk bij de oudste: voed je hem zelf? Oh ja wel doen hoor is echt het beste. Oh jawel, gewoon doorzetten.
En wat me tegenviel was ik zelf. Vanaf dat ik een kind kreeg leek ik wel op elke keuze schuldgevoel te krijgen. Ik voelde aan alles dat ik moest stoppen met borstvoeding maar toch kon ik zelf die keuze niet maken (hormonen?)
Voor mij was er niet aan beginnen bij de jongste echt de beste keuze. Wat een fantastische jaar was dat. Eindelijk een roze wolk die ik bij de andere 2 (bij de oudste zeker niet en bij de tweede op en af) niet had.
