Gisteren had ik echt het gevoel alsof er met koeienletters 'overbezorgde moeder' op mijn voorhoofd stond.
V is al een tijdje onrustig. En poept daarnaast ook maar 1 of 2x per week. Mijn gevoel zei me al dat ze onrustig was omdat ze daar last van had. Uiteindelijk had ik vorige week de huisarts eens gebeld. Daar werd ik gelukkig wel erg serieus genomen.
Ik kon langskomen. De huisarts heeft even gevoeld en vond haar buikje toch soepel voelen. Ondanks dat gaf hij toch een recept mee voor lactulose. Met daarbij dat als ik na een week nog het idee had dat het niet hielp, ik even terug moest bellen.
Ik had het dus gegeven. Een paar uur na de eerste dosering al kwam er echt een flinke explosieluier. Ondanks dat ze die nacht nog gepoept had. Maar lang niet zoveel als in die luier.
Moedergevoel zat dus goed. Een paar keer ben ik het blijven geven. Maar in de bijsluiter stond dat je bij kinderen onder de 1 wel erg goed moet opletten ivm de kans op luie darmen. Omdat ik het idee had dat de verstopping wel weg was, besloot ik om eens te kijken wat er gebeurde als ik het een dagje niet gaf. De dokter gaf aan dat ik haar 2x per dag wat moest geven.
Dus de ochtend overgeslagen. Nou, uiteindelijk 's avonds alsnog wel gegeven. V was echt compleet uit haar doen.
Ik had al een zetpil gegeven. Misschien dat het hielp. Maar niks. Toen vond ik haar erg warm, dus even getempt. Had ze 37,8 ondanks de zetpil. Dus niet extreem hoog, maar wel verhoging.
Ze was echt ontroostbaar. Dus maar besloten de HAP te bellen. Eerst in overleg met de assistente (die me gelukkig ook serieus nam) besloten om het toch maar even aan te zien. Vooral omdat V tijdens het bellen toch af en toe wel even stil werd.
Ik heb net opgehangen als mijn vriend wat bij haar buikje aan het voelen is. En als hij bij haar navel drukt aan de rechter kant, schreeuwde ze het weer uit. Links was er niks aan de hand.
Dus toch maar weer de HAP gebeld. Ik mocht langskomen. Mijn gevoel schreeuwde nog steeds aan alle kanten dat het haar darmen waren.
Nou, die huisarts die daar was, die had er weinig zin in volgens mij. Al bij binnenkomst was aan zijn houding te merken dat hij vond dat ik hier niet voor had hoeven komen. Dat heeft hij ook een paar keer benoemd. Want V was op dat moment wel rustig. Die was door de auto in slaap gevallen en dat heeft misschien ook geholpen. Hij kon niks geks zien of voelen. Maar was me er voor mijn gevoel ook zo snel weer uit aan het werken. Ik was amper binnen, moest haar direct op de behandeltafel (of hoe je dat ding noemen wil) leggen. Direct onderzoeken. Was hij klaar, echt aangeven dat ik haar direct weer mocht aankleden. Maar dan echt op zo'n toon waarom ik nog niet begonnen was zegmaar. Had ik haar aangekleed, ga ik met haar op schoot even zitten op de stoel, in het kader van de bevindingen aanhoren en het advies. Gelijk de reactie dat ik haar wel weer in de maxi cosi mocht leggen. Met weer zo'n ondertoon eronder waarom ik nog niet weg was.
Haar buik voelde overigens weer soepel. En hoewel ik het voor V fijn vond dat ze niet aansloeg op het voelen, hoopte ik zo dat ze dat wel deed. Als een soort 'bewijs' naar die huisarts dat ik er niet voor mijn lol zat. De tranen stonden echt in mijn ogen. Als ze namelijk zo was zoals ik bij de HAP aangekomen was, was ik vanzelfsprekend niet gekomen. Ik ben nog nooit eerder voor mijn kinderen bij de HAP geweest. Dus ik sta er sowieso niet zomaar.
En mijn gevoel, dat zegt nog steeds dat het met V haar darmen niet zo lekker loopt.
Morgen ga ik mijn eigen huisarts maar weer eens bellen. Sowieso overleggen over hoe en wat met de laxeersiroop. Maar ook weer even mijn gevoel bespreken. En benoemen hoeveel eruit kwam nadat het de eerste keer toegediend was. En daarna ook. Die 1e twee dagen toch wel een aantal poepluiers gehad. Die uiteindelijk qua hoeveelheid wel steeds minder werden. Maar dat bevestigde wel weer mijn gevoel dat er dus wel iets dwars zat.
