Na veel nadenken, puzzelen, praten, plannen, geloven in mijzelf, en staan achter wat ik wil. Hebben we (man en ik) besloten dat ik het gewoon ga doen! Studeren that is.
Het is eigenlijk niet mogelijk vanwege de zorg voor onze oudste zoon maar ook is het niet mogelijk voor mij om 'niets' te doen met mijn leven. Het voelt als kiezen tussen teveel hooi op de vork nemen, en te weinig. Ik heb geprobeerd vrede te hebben met te weinig. En lange tijd (jaren) heb ik daar ook enig zins vrede mee gehad omdat ik toch niet wist hoe meer hooi zou voelen. (Dat is het 'fijne' aan faalangst; het weerhield mij van de mogelijk om te kunnen falen door gewoon nooit enig risico te nemen. Altijd te weinig = bekend = veilig)
Maar sinds ik faalangst's ass heb gekickt en geproefd heb van hoe het is om meer hooi op mijn vork te hebben (de voldoening die dat bracht) kan ik niet meer terug naar 'te weinig'.
Rond de kerst zat ik een beetje in een dip: Ik baalde dat ik had geproefd. Had ik het maar nooit geprobeerd. Was ik maar blijven zitten in mijn veilige verlammende angst.
Ik heb geprobeerd om opnieuw vrede mee te hebben met de situatie maar het lukt me niet meer. Ik was - spreek het gewoon uit - ongelukkig, en ik was de afgelopen tijd veel verdrietig. Voelde me echt een beetje depressief. Doelloos, leeg, numb. Voelde me nutteloos als persoon, mijn functie was moeder en dat is - voor mij - gewoon niet voldoende. Ik wou dat dat wel zo was. Het zou iedereens leven een stuk makkelijker maken. (schuldgevoelens en zelf'haat' schoten ook even naar lvl over 9000)
Daarnaast zaten (en zitten) we met het praktische probleem; we kunnen er ook niets aan veranderen. Voor mijzelf: het geluk van mijn kinderen gaat nou eenmaal boven dat van mij. Ik kan niet en ik wil niet - ik weiger echt, om mijn oudste zoon op een naschoolse opvang te doen. (Daarnaast de praktische problemen; het feit dat deze er ook niet echt zijn (zoon is een tussen wal en schip-kind), en de zorg is onstabiel. We niet kunnen bouwen op instanties vanwege de hoeveelheid uitval en hoge personeelsrotatie waardoor zoon al regelmatig een dag thuis zit. Meer instanties = meer uitval en zelf moeten opvangen waar we dan geen tijd voor hebben want 'I'm busy'.)
En eerlijk: Ik geef liever mijn toekomst op dan onrust in ons gezin, en onrust voor onze oudste. Maar toch voelde ik me ook afglijden. Oftewel; er moest iets gebeuren want zo gaat het niet.
Optie 1: kind naar opvang = geen optie
Optie 2: ik geef mijn dromen op = geen optie (meer)
Optie 3: studeren + kind thuis .... daar moesten we dan toch opnieuw naar kijken.
En dat hebben we gedaan, en volgens de theorie zou het mogelijk moeten kunnen gaan lukken met aanpassingen hier en stapjes terug elders, enz.
Man heeft er meer vertrouwen in dan ik (zeg ik eerlijk) , maar ik moet het doen en het is fijn om te weten dat hij zo zeker is. Om het even dramatisch maar toch ook realistisch te stellen: Het is (mogelijk) iets teveel hooi op de vork nemen, of depressie. Kies maar. De situatie is redelijk zwart wit.
Fast forward naar gisteren:
Gisteren kreeg ik mijn bevestiging van inschrijving binnen en op de envelop stond: 'Durven is doen'.
Tranen in mijn ogen en precies wat ik nodig had om te horen (te lezen..)
De angst: 'Durf ik dit? Want wat als het niet lukt ? Moet ik het wel doen?' - het bepaald teveel en te vaak mijn daadwerkelijke doen.
Toen ik het las klikte het in mijn hoofd: De 'wat als' is geen voorwaarde om te kunnen doen, het hoort niet thuis in die zin. Het durven is het doen.
En ik durf! Ik ben er klaar voor! 💪
(Ik weet niet of er prijsuitreikingen zijn voor beste slogans maar ik nomineer de OU bijdeze 🤓 haha )
