Oké nu ga ik er eens even goed voor zitten 🙂 Ben echt al weken van plan om iets uitgebreider te laten weten hoe het gaat, maar komt er steeds niet van.. (op hoop van zege dat er echt geen bekenden op het forum zitten, als er hier toch iemand is die mij irl kent dan vraag ik je om niet verder te lezen, want dit wil ik nog niet delen met mensen die dichtbij staan)
Los van een dip van 3 weken rond de epileptische aanval, gaat het erg goed. Hij mag nog steeds revalideren bij de maartenskliniek, maar we zijn daar wel aan het afbouwen en therapeuten thuis zijn gestart. Ik vond dat heel spannend maar sta er nu wel positiever tegenover; het zijn hele fijne therapeuten, en er is veel minder druk. Bij de maartenskliniek is het toch wel erg van "over 2 weken weer vergadering dan moeten we wel vooruitgang te vertellen hebben!"
Vorige gesprek met de arts (alweer paar weken geleden) was echt superfijn; hij was heel positief en zei ook dat er nieuwe perspectieven in zicht kwamen doordat hij zo vooruit gaat. Het gaat allemaal tergend langzaam maar wel de goede kant op. Staan met hulp gaat makkelijker, hij kan steeds meer praten, of op andere manier communiceren, en steeds meer zelf of helpen bij zijn zorg. Hij heeft nog een lange weg te gaan, maar zelfstandiger wonen wordt wel gezien als het toekomstbeeld nu.
Heel langzaam komt onze kinderwens nu ook weer in beeld. Voorlopig zeker nog geen realiteit, maar ik heb wel gevraagd aan psycholoog, arts en maatschappelijk werk wat zij van het idee vonden. Zij begrepen niet dat ik het zo spannend vond om dat te bespreken, en zien helemaal geen probleem. Praktische dingen moeten natuurlijk geregeld worden en daar heb ik al veel over nagedacht, in een aantal opzichten word ik dan alleenstaand moeder. Maar ik weet ook dat ik het ook had gedaan als mijn vriend wel overleden was en we hadden nog embryo's gehad, en ons sociaal vangnet is groot. Mijn vriend wilt het ook heel graag, ondanks dat hij niet de vader zal kunnen zijn die hij zou willen.
Ziekenhuis ziet ook geen probleem, dus zomer volgend jaar gaan we kijken om misschien te starten. Ik ben er helemaal nog niet zeker over wanneer ik vind dat we er klaar voor zijn, maar ik kwam een paar weken op een punt dat ik voor mezelf duidelijk wilde hebben of dat nog een doel was. Helemaal in het begin was ik ervan overtuigd dat die deur gesloten was voor ons, en toen kwam ie langzaam op een kiertje (misschien ooit nog..) en dat was lange tijd voldoende voor mij, maar nu dus niet meer. Dit is het doel geworden, en ook een enorme motivatie om te blijven werken.
Wat ik erg lastig vind, is dat ik soms voel bij anderen dat ze de situatie echt niet begrijpen. Sommige zien alleen de beperkingen en schatten hem veel "lager" in, en verklaren mij voor gek dat ik bij hem blijf. Of verklaren mij voor gek dat ik in een verpleegtehuis ben gaan wonen. Ik sta 100% achter mijn keuze en weet wel beter, maarja als je moe bent en het zit tegen en de druk van alles is hoog, dan steekt dat wel enorm. Daar heb ik nu hulp bij (oa) dus ik hoop dat ik daar een weg in kan vinden, want ik ben bang dat dat een thema van ons leven zal blijven..
Zo, jullie op de hoogte en ik mijn hart gelucht 🙂 bedankt voor alle vragen de afgelopen tijd, jullie hebben even op een antwoord moeten wachten maar nu een heeeele lange gekregen
