Pimpelmeesje En straks ben ik een jaar bezig met al deze onzekerheid en is de conclusie alsnog dat het niet lukt 🥴
Dat was bij mij zo…. 😢 na dat jaar wilde ik gewoon definitief weten waar ik aan toe was. Ik was zo moe van en klaar met die achtbaan van hoop en vrees…
Toen na de kijkoperatie bleek dat het m niet meer zou worden moest ik het eerst parkeren (man had teelbalkanker) en toen we daarvan weer op de rit waren, een jaar later, begon mijn rouwproces pas….
Wij hadden voor de kijkoperatie ook besloten hoe ver we wilden gaan wat eventuele medische hulp betreft.
Vanwege leeftijd, lichamelijke klachten en de zorg voor T die ik dan waarschijnlijk niet meer zou kunnen bieden wilden we niet te veel poespas.
Na de operatie bleek dat de kans met alle hulp uit de kast halen nog minder dan 5% op überhaupt een bevruchting was. Dan werd er nog niet eens gesproken over de zwangerschap….
Heb lang het gevoel gehad iets verloren te hebben… ik denk een droom, wens, verlangen, een plaatje in mijn hoofd…. Denk dat dat nooit helemaal weg zal gaan maar het slijt wel. Nu 10 jaar verder is het al een hele poos goed zo. Ben enorm dankbaar dat ik zwanger heb kunnen zijn, dat ik een bevalling heb mogen meemaken en dat ik het aller mooiste, liefste en leukste kind van de wereld heb mogen krijgen en mag groot brengen. 🥰
Ik hoop met heel mijn hart dat het jullie lukt 🍀❤️
