Vulpen Ik wil alleen dat ze mij er niet mee lastig valt in de nacht, dus dat ze de angst opzij kan zetten en alsnog gaat slapen.
Daar hebben we 12 jaar over gedaan 😜.
Wat ik nu wel heel erg merk is dat veel van wat we toen zeiden en deden, ze nog steeds toepast. Altijd zo min mogelijk laten vermijden, maar wel blijven doen met kleine stapjes en uitleg. De eerste keer is het engst, daarna al minder enz. We maakten dat ook visueel met een ‘angsttrap’ en het tekenen van angst ‘bergjes’ (je moeder zou maar psycholoog zijn en met dit soort dingen aankomen - de horror). Overigens heeft mijn man ook last van angsten, (net zoals zijn moeder, oma etc.). Hij kon daardoor wel heel goed spiegelen met haar en het ‘goede’ voorbeeld geven: ik vind dit heel spannend, maar ik ga het toch doen. Je kan je eigen angst dus ook best positief inzetten.
Het lastige met slapen was, dat het hier gewoon niet voor werkte. De stap naar alleen slapen was te groot en ook niet goed kleiner te maken. En in die nacht ben je ook gewoon minder rationeel onder invloed van bepaalde stofjes in je hersenen (ik denk dat we dit allemaal wel kennen). Eigenlijk is het hoofddoel gewoon veiligheid bieden door nabijheid te bieden en de rest laat maar. Angst ga je namelijk ook niet negeren.
Met de kennis van nu, had ik haar direct bij ons laten liggen en het niet eens geprobeerd. Mijn slaap was daarvoor al prut, maar is door deze jaren compleet ontregeld en tot op de dag van vandaag nooit meer hersteld. Nu ben ik degene die de hele nacht slaapjes van max 20-30 minuten doet en ligt mijn dochter lekker 11 uur achter elkaar te ronken.
Het kan best een fase zijn bij je dochter en dat het binnenkort ook weer stopt. Ik hoop het voor je (en ook voor haar) en kan natuurlijk best aangezien ze dit niet vanaf jongs af aan heeft.
