Het gaat heel erg wisselend. Juist als het een paar dagen goed gaat, voel ik me daarna weer zo ontzettend schuldig dat ik geniet en misschien minder eraan gedacht heb. En laatst was het dus een halfjaar geleden. Een halfjaar alweer. Zo voelt het niet. Nu richting een jaar...
Ik worstel ook heel erg met het verdriet voor ons overleden zoontje en dochter. Het verdriet voelt anders per kind. Zou het eraan liggen dat I langer bij ons is geweest dan N? Dat de kinderen I goed herinneren en dus ook missen, het meer besproken wordt? Is het überhaupt te vergelijken? Ik weet het niet. Ik mis ze absoluut allebei even veel maar het voelt toch anders. En dat voelt weer zo rot en oneerlijk. Het is moeilijk om uit te leggen.
Ik vind het ook ‘eng’ om bovenstaande op te schrijven. Ik wil niet dat het verkeerd begrepen wordt. Misschien haal ik het later weer weg.
Ik vind het zo ontzettend lief dat jullie er nog aan denken. Bijzonder. Soms ontwijk ik dit topic even als ik reacties zie, omdat het dan te heftig is, maar ik lees uiteindelijk alles en het doet me uiteindelijk ook goed.
