Wat lief jullie reacties. Zo lief dat jullie zo betrokken zijn, nog steeds.
Ik kan er een heel mooi verhaal van proberen te maken, maar goed gaat het niet. Wat is het zwaar en oneerlijk 😭
De oudste heeft het er erg moeilijk mee. School is deze week niet gelukt. Ze heeft nachtmerries. Het frustrerende is dat we niet gelijk terecht kunnen voor hulp. De andere kinderen lijken meer van slag te zijn omdat wij dat zijn. Geen besef.
Weet nog dat ik vorige keer veel vragen kreeg: hoe doe je dat nou, doorgaan na zo’n verlies. Mijn antwoord was dat ik doorging en moest voor de andere kinderen. De klap kwam toen bij mij ook veel later. En nu zijn er natuurlijk ook de kinderen om verder door te gaan, maar ervaar het zo anders nu. Moeilijk om te omschrijven, maar ik denk steeds: hoe pakken we dit weer op. Ik voel me ook zo schuldig. ‘Had ik maar...’ 😭
Gelukkig hebben we heel veel lieve mensen om ons heen. En dan heb ik ook nog jullie hier. Dat is heel fijn.
