Ik ben denk ik soms echt eerder een boomer of gen x - ouder dan een millenial ouder, denk ik 🤣
Ik in gesprek met mijn 9 jarige zoon:
We hadden het over het Kwartiergesprek dat we volgende week hebben. Daar moet hij bij zijn.
Hij kan niet zo goed tegen dingen “in het lichaam” bijv bij biologie dat je dan in een lichaam kijkt en leert over spijsvertering. Dan gaat hij giechelen en wordt hij lacherig en wil hij weglopen / niet luisteren.
Nou ja dat kan. Daar werken we ook aan. Dus hij zegt: ja dat wil ik graag vertellen in de klas dat ik dan zo kan reageren. Nou, dat vind ik mooi. Deel je gevoelens, kunnen anderen er rekening mee houden, kwetsbaar zijn, hulp vragen.
S: ja want kijk. Xx kan niet tegen bloed dus dan is het niet aardig als wij expres allemaal dingen met bloed gaan laten zien. Dus ik knik en denk ja, inderdaad. Heel goed ja!
S: en Mats kan niet tegen Mango.
Ik: oh ok, is hij allergisch ofzo? Wat vervelend.
S: Nee het woord mango dat mogen we niet zeggen of over hebben want dat vindt hij vreselijk en wordt hij agressief en heel boos van. Hij vindt het een walgelijk woord.
Ik: ….. ???
🤣🤣🤣
Zal wel pedagogisch onverantwoord zijn maar ik moest dus erg lachen en heb aangegeven dat ik erg aan zoiets moet wennen. Dat ik het heel goed vindt dat ze rekening met elkaar houden en kwetsbaar zijn / hulp vragen. Maar dat ik tegelijkertijd vindt dat het twee kanten op werkt: het is aardig als klasgenoten S niet alleen maar spijsverteringskanalen gaan laten zien maar tegelijkertijd kan S zelf leren (samen met ons) om om te gaan met het feit dat hij daar niet tegen kan. Omdat het niet reeel is om te denken dat de buitenwereld altijd rekening met je houdt en je nou eenmaal het menselijk lichaam vaak tegenkomt in je leven. En dat hij daar zelf dus ook veel in kan.
Haha ik vond dit een goed gesprek tot agressief of boos worden van het woord mango en dat dan de klas gevraagd wordt om dat woord niet te gebruiken. Het idee vind ik goed, de uitwerking ben ik echt te nuchter voor in dit specifieke geval 🤣
