Vinexkindje
Pimpelmeesje
Vulpen
Ik ga maandag bellen. Ik ben nu ook niet meer zo bang voor de behandeling nu de ergste pijn weg is. Als het goed is, werkt verdoving nu weer.
Oké ik ga biechten 😬. Ik weet eigenlijk bijna zeker dat het sinds zondag al ontstoken is en dat er een abces zit/zat. Ik heb alleen vrijdag voor de behandeling eenmalig antibiotica gehad en verder niet.
Twaalf jaar geleden is er bij de kaakchirurg een verstandskies uitgesneden en dat is gaan ontsteken. Behandeling is opensnijden van het abces, wond leegzuigen en schoonmaken en hechten en een paar weken ab. Bij forse ontstekingen verandert de ph waarde of zo iets in het ontstekingsgebied en werkt de verdoving niet of veel minder. Ik heb alles gevoeld van het opensnijden, draineren en het hele gebied was door de ontsteking al extreem gevoelig. Ik ben dagen echt hondsberoerd van de pijn geweest. Ik werd deze week plotseling doodsbang voor herhaling. Echt heel bang.
De pijn en de druk van zondag was namelijk gewoon vergelijkbaar met toen. Pijnstilling werkt niet en je zit tegen het plafond van de pijn. Je weet gewoon niet waar je het moet zoeken. Het idee dat er iemand aan zou zitten, klonk al als een nachtmerrie. Laat staan erin snijden etc zonder verdoving. Ik wilde tot maandag wachten in de hoop dat er een wonder zou gebeuren (en ik ben 12 jaar geleden in hetzelfde ziekenhuis afgepoeierd op zondag, omdat er standaard geen kaakchirurg in huis is op zondag, mocht ik pas maandag komen met een forse ontsteking).
Zondagnacht zat de pijn en de zwelling op zijn hoogtepunt. En toen stikte ik aan het einde van de nacht in mijn paracetamol doordat mijn keel ook opgezwollen was. De druk van het kokhalzen/ hoesten icm de druk van binnenuit door ontstekingsvocht was denk ik de reden dat de hechting losschoot. Direct daarna heb ik meerdere golven met pus uitgespuugd (sorry mensen). Ook de rest van de dag nog meerdere keren en de dag daarna ook nog een keer.
Er was dankzij het losschieten van de hechting een opening naar buiten, waardoor de rotzooi naar buiten kon en de druk/ pijn minder werd. En dat betekende ook dat het misschien vanzelf zou overgaan was mijn redenatie. Vanaf dinsdag ging het ook heel langzaam beter en toen kwam het gezeik donderdag en had ik helemaal zo iets laat maar.
Lang verhaal kort. Ik weet niet of het liegen of ontkennen is, maar ik besef mij op dit moment dondersgoed dat het gewoon ontstoken is. Mijn man roept sinds maandag al dat ik uit mijn mond ruik naar ontsteking. Ik wilde alleen niet dat het ontstoken was en ergens geloofde ik sinds woensdag ook wel dat het wel meeviel, omdat het beter ging. Ik was ook allerlei argumenten aan het bedenken waarom het niet ontstoken was. Eerlijk? Niks aan hoe het herstel vanaf zondag verloopt is ook maar enigszins normaal voor een apexresectie. Dat wist ik, maar het voelt niet alsof ik het bewust genegeerd heb.
Feit is dat er nu nog een lichte restontsteking zit. Dat er een kans is dat het vanzelf weggaat, omdat het open is, maar ook een grote kans van niet en de opening is ook weer een extra risico. Bot en alles ligt gewoon open. Het moet gewoon schoongespoeld worden en weer dicht gemaakt worden. Ik durf het nu wel aan dat er iemand aanzit en het kan nu ook verdoofd worden lijkt mij.
En ja ik ben een dikke stomkop en dit was gevaarlijk. Ik was bang door die ervaring van 12 jaar geleden en mijn hersenen werden zo beetje gefrituurd door de pijn zondag en maandag. Het enige wat ik dacht, is dat ik vooral niet meer pijn wilde dan ik al had. Ik schaam mij nu eigenlijk best wel. Normaal ben ik niet zo pieperd, maar nu?!? Het was denk ook een beetje de laatste druppel. Ik kan oprecht medisch gezien gewoon geen tegenslagen meer verdragen. Het is gewoon echt even helemaal klaar.
