Toch6 Maar toch vind ik de "nooit meer" lastig.
Ik denk dat heel veel vrouwen dat lastig vinden hoor. Het is toch een fase die je afsluit die niet meer terugkomt. Ik vond dat ook wel jammer, alleen niet mee zoveel emotie inderdaad. En nu denk ik er nog wel aan terug als ik dan de foto’s zie van toen ze nog zo klein waren. Nu zijn het allemaal pubers, de oudste niet eens puber meer.
Toen ik nog met M was en hij begon over zijn kinderwens. Heb ik dat ook nog ergens wel een klein beetje jammer gevonden dat dat niet meer ‘kon’ omdat ik me heb laten steriliseren. Maar ik was er sowieso niet voor gegaan. Het is goed zo. Dus die gemengde gevoelens zullen denk ik bij heel veel vrouwen wel blijven.
Toch6 hier ga ik over nadenken.
Heb sowieso altijd een groot gezin willen hebben. Dat is tov landelijke cijfers gelukt. Qua omgeving een gemiddeld gezin.
Ik zou vooral kijken naar waar je innerlijke overtuigingen zitten qua vrouw zijn etc. Ik heb dat zelf bijv met jong willen blijven. Dat is voor mij heel belangrijk. Als ik dat dan ga afpellen voor mezelf, waar staat jong zijn voor mij voor. Dan is dat het gevoel dat alle opties nog open liggen, ik nog allemaal kansen heb om wat anders te gaan doen met m’n leven. Ik denk dat dat belangrijk is voor mij, omdat ik toch het gevoel blijf houden dat ik de verkeerde keuzes heb gemaakt. Te veel tijd heb verspild in een vervelend huwelijk, te jong kinderen, daarna te lang alleen gebleven ben, misschien ook te lang met M aangezien waar het heen zou gaan. En als ik dat nog weer verder ga uitdiepen. Wat dat zegt over de boodschappen die ik in mijn jeugd heb meegekregen. Dan kom ik uit op mijn moeder.
Mijn moeder komt uit een streng religieus gezin, ze mochten thuis niet veel, zeker de meisjes niet. Mijn moeder heeft zich daaruit onttrokken, is jong uit huis gegaan. Mij heeft ze altijd de boodschap meegegeven, bewust en onbewust, dat ik er wat van moest maken als vrouw. Dat ik alles kon doen wat ik wilde. Alle kansen die zij niet gehad heeft als meisje. Die vrijheid gaven ze mij, en dat was ook zo, alles kon en mocht zo’n beetje. Maar daardoor was er weinig sturing en wel veel druk om heel je potentie waar te maken. Ik moet mezelf dus bewust vertellen dat ik ook nu nog prima er wat van kan maken. Dat elke fase van het leven zijn charmes heeft, wat ik wel allemaal bereikt heb etc.
Bij jou kan ik me zo voorstellen dat je veel boodschappen hebt meegekregen over je waarde als vrouw in een moederrol. Of misschien hecht je ook wel aan jong en vruchtbaar zijn? Misschien vind je het fijn dat een baby nog weinig eisen stelt bla bla. Ik zeg maar wat hoor. Het heeft vaak ook wel te maken met hoe je je moeder vroeger hebt gezien etc. Het hoeven niet eens bewuste boodschappen te zijn.
