Trees Voor wat het waard is maar ik geloof er helemaal niks van dat jij jezelf ziek maakt voor aandacht. Ik snap dat je aan jezelf gaat twijfelen, maar jij zit helemaal niet op deze aandacht wachten. Lees ik echt nergens tussen de regels door.
Ik wist niet echt zinnig te reageren op je situatie @[verwijderd], maar dat ik deze mening voor de volle 100% deel, vind ik wel belangrijk om wel aan te geven.
Daarnaast herken ik in zekere zin je frustratie. Ik heb een aantal jaar terug enorm gekloot gehad met mijn knie. Nergens was wat te vinden. Geen breuk, geen scheuren, geen slijtage, niks. Hoe vaak ik te horen heb gekregen dat er niks kapot kon, dus dat ik maar door de pijn moest heen bewegen. Dat ik die krukken maar eens aan de kant moest doen en gewoon moest gaan lopen.
Ik kón niet eens normaal staan, laat staan lopen op dat been.
Doordat er niks gevonden werd, namen mensen me ook steeds minder serieus. Maar die pijn die ik had, die was 100% echt.
Iedere keer dat er weer een uitslag 'goed' terug kwam, baalde ik als een stekker. Want ja, in theorie is het goed nieuws. Maar niet als je daarna geen fuck met en tegen je klachten kunt doen. En niet eens echt erkenning ervoor krijgt. Ja, een fysiotherapeut had dat wel, maar die kon ik niet houden om ingewikkelde redenen.
Gelukkig is in mijn geval mijn knie weer voor 95% oke. Ik voel hem soms nog wel, maar dat heb ik geaccepteerd als feit. Ik kan er gewoon op lopen, hetzij iets mank als hij opspeelt. Maar het belemmert me zo goed als niet meer in mijn dagelijks leven.
Nu was het bij mij alleen mijn knie en heb jij veel meer vage klachten. Maar de kern blijft hetzelfde. Je wil weten waar je klachten van komen. Al is het maar voor de erkenning dat je ze hebt. Erkenning van anderen, maar ook van jezelf wellicht?
