Ok niet per se om te klagen maar ik vind het soms moeilijk om zo introvert te zijn. Ik heb echt tijd nodig om zaken te verwerken en dat doe ik het liefst alleen. Ik kan zo een half uur uit het raam staren en 'niets' doen maar ondertussen orden ik gedachten, ik heb tijd nodig om me een mening te vormen, om écht te weten wat ik ergens van vind of hoe ik erover denk/me voel.
Man is dus extravert, die verwerkt die zaken in dialoog (met mij) of al doende. Ik word soms gek van de onrust die in hem schuilt en hij wordt gefrustreerd door mijn 'passiviteit', zoals hij het ziet. Soms wil ik hem aangeven wat ik nodig heb maar ik moet dan stante pede mijn wensen en behoeftes uiten in mooie volzinnen die begrijpelijk (lees: rationeel) zijn. Zo werkt het bij mij niet. Ik kan ergens een week over doen en dan pas weten: dit vond ik echt niet goed, voortaan wil ik dat het zo gaat, of iets dergelijks. Of mijn emoties slingeren alle kanten op en hij krijgt een boze bui over zich heen, waarvan hij dan niet snapt waar het vandaan komt.
Soms denk ik: man, ga je energie ergens anders uitleven. Zoek een zware sport, een hobby, ga met vrienden op stap. Maar laat mij maar zijn. Alleen heeft hij daar ook geen interesse in. Familie is alles voor hem, hij wil bij ons/met ons zijn. En daar wil ik echt niet over klagen, het zegt veel over zijn waarden en daarin komen we wel overeen, dus dat zit goed. Het is meer de manier waarop. Als hij van 'buitenaf' ook prikkels zou krijgen en hij die prikkels ook daar zou kunnen uiten, zou hij rustiger kunnen zijn thuis. En dan had ik ook meer momenten om alleen op te laden 😅
