Ik heb net even hysterisch gehuild, omdat ik ervan overtuigd was dat ik al die kinderen morgen een trauma ging bezorgen 🫣. Dat luchtte op en toen kon ik weer rationeel nadenken.
We hebben een vriendin gevraagd. Zij haalt mij op als het niet meer goed gaat. Afgesproken dat ik voor een keer naar mijn man ga luisteren. Dat klinkt heel stom, maar hij heeft al heel vroeg door als het niet goed gaat doordat ik mij begin af te sluiten. Alleen ik ben dan zo vreselijk eigenwijs dat ik bijna nooit naar hem luister. Ik merk het trouwens zelf ook echt niet (en ja ik ben ook eigenwijs).
Op deze manier kan ik er toch (deels) bij zijn, maar ga ik mijzelf niet volledig over de kling jagen. Dat ik een paar dagen hiervan moet bijkomen, vind ik niet erg. Ik wil namelijk ook gewoon mama kunnen zijn en bij de verjaardag van mijn dochter zijn. Het moet alleen wel op een enigszins normale manier.
