Kerst gevierd bij mijn ouders, nadat we het jarenlang bij ons hebben gedaan. Het was niet gezellig. Ze raffelen alles af, doen niets om je welkom te doen voelen. Nemen we koffie met cake, kwakt mijn vader de schoteltjes zo op tafel. Dat is eigenlijk altijd zo maar het irriteerde me opeens zo dat we tweede kerstdag weer naar huis zijn vertrokken.
Echt he. Wij trekken alles uit de kast als ze hier komen. Koken uitgebreid, maken het gezellig. Het is heus geen must dat ze koken, met een afhaalmaaltijd of iets heel simpels kan het ook gezellig zijn. Maar die gezelligheid zit er gewoon niet in. Mijn moeder houdt ons ook tegen andere familieleden te bezoeken. Heel raar, net of ik buiten hun om geen band kan hebben met mijn oma of oom.
Ik wil eigenlijk zeggen dat mijn ogen zijn open gegaan en dat ik het ga veranderen, deze rare relatie. Ik weet alleen niet goed hoe. Het zijn oude patronen en ik heb het gevoel altijd alleen te staan. Want ze stonden nooit aan mijn kant. Zelfs niet toen ik kind was. Nu ik zelf moeder ben vind ik dat echt onbegrijpelijk. Hoe kan je zo weinig interesse hebben in je eigen kind. Ik moet echt vechten om dat ongeïnteresseerde en apathische gevoel niet mijn gezinsleven in te dragen. Ik ben er zo klaar mee.
