Hopsatee alsof je het over mijn middelste hebt. Ze is sinds vorige week niet te genieten. Word extreem boos om niks. Schreeuwen, ons duwen, slaan, zo hard gillen dat ze bijna stikt. Daarna dikke tranen. Ik probeer van alles, rustig blijven, haar troosten, proberen meer aandacht te geven, maar niks lijkt te werken. Dus nu laat ik haar uitrazen en als ze on speaking terms is gaan we gewoon verder, ik kom er dan niet meer op terug want dat lokt een nieuwe aanval uit.
Man is afgelopen zaterdag echt wel boos geworden op haar. Ze schreeuwde recht in zijn gezicht om NIKS en frustreerde alles. Hij heeft haar opgepakt en naar boven gestuurd. We vierden verjaardag van de jongste en mijn ouders waren onderweg, het zou dus een leuke dag moeten zijn maar ze begon 's ochtends al met zeuren en dreinen.
Het lijkt nu iets rustiger te worden. S. was ook weg vorige week, ik denk dat ze haar onbewust meer heeft gemist dan ze dacht... en het feestje heeft haar ook goed gedaan. Of misschien heeft de boosheid van papa wel indruk gemaakt 🙈
Maar vermoeiend he... alles is zo snel een strijd. En ze voelt zich altijd achtergesteld. Het zal het lot van de middelste wel zijn?
