Mag ik ook even klagen? π Mijn man gooit niks weg en ruimt niets op. Je kan gewoon een heel spoor volgen van waar hij is geweest, het blijft er gerust liggen. Ik vind dat zo irritant en op dagen dat ik moe of chagrijnig ben, kan ik me er enorm over opwinden. Maar er verandert gewoon niks he.
Wat ik ook zo irritant vind: ik moet altijd de prullenbakken legen en de kattenbakken doen. Dat hebben 'we' blijkbaar een keer 'afgesproken'. Al herinner ik me daar niks van. Ik bedoel, als je langs die kattenbak loopt en je ziet dat het nog niet gedaan is, pak je toch even dat schepje en een krant? Wat is daar mis mee? Zelfde met de prullenbakken, als je ziet dat die vol is, haal je die zak er toch gewoon even uit om hem buiten in de grote zak te gooien? Komt dat nou nooit in je op?
Zijn bureau is ook vreselijk. Overal kranten, papieren, lege dozen... echt, draag mij maar weg.
O, en over andere dingen ben ik dan weer een 'man'. Als in: I don't care. Hij zit enorm te trutten met gordijnen bijvoorbeeld. We hebben wat inkijk op de achterkant van ons huis van de naaste buren. Ze kunnen onze keuken zien en als iemand aan de keukentafel zit. Verder niet (onze keuken grenst aan de tuin). Ik kan me daar dus niet echt druk over maken. Maar we krijgen nu dus een doorzichtig glasgordijn en een overgordijn omdat hij absoluut geen inkijk wil. Dat ons uitzicht op de tuin ook belemmerd wordt, tja, dat maakt niet uit. Mijn ouders hadden vroeger alle gordijnen overdag open en als je langs ons huis liep, kon je iedereen zien zitten. Maar dat is blijkbaar heel Nederlands π