Ysabella lieve Isabella, ondanks dat ik hier een poos niet ben geweest (en af en toe wel stiekem heb meegelezen 🤫), denk ik wel een redelijk beeld van je te hebben gekregen. Je liet steeds meer van jezelf zien en ik weet dat ik zo vaak heb gedacht, dat je een hele bijzondere vrouw bent. Ontzettend lief, slim, grappig, hart op de juiste plek, maar ook een doorzetter. Je komt op mij altijd heel menselijk over. Dat vind ik echt iets heel positiefs. Het maakt iemand echt en vooral ook oprecht. Ik heb je zien worstelen. Er is helaas ook veel voor jou om mee te worstelen. Ik denk dat je vaak ook bang was. Bang dat je het niet kon en misschien dat het nu ook angst is. Wees alsjeblieft niet boos op jezelf. Je mag bang zijn. Het is niet erg om bang te zijn. Dat maakt je juist menselijk (en dat is positief weet je nog!). Het leven loopt vaak zo anders dan waar je ooit hebt gehoopt. Als je dan toch een eerste stap moet zetten, hou dan op met boos zijn op jezelf en zeg liever tegen jezelf dat je gewoon bang bent en dat dit voor nu oké is. Je verdient je eigen boosheid niet en nu ben ik bang dat ik vreselijk zweverig klink, maar praat lief tegen jezelf. Dat is namelijk na alles waar je doorheen bent gegaan wel wat je verdient.
