Gisteren hadden we weer gezeur bij het naar bed gaan. De oudste (9) wordt nu al een tijdje onmogelijk tijdens bedtijd. Dwars, niet luisteren, expres alles langzaam doen, gewoon op haar bed zitten zonder zich uit te kleden... dus ik ben gisteren wel redelijk boos geworden. Ik heb niet geschreeuwd, maar heb wel gezegd dat er bepaalde dingen zijn die gewoon moeten. Zoals naar bed gaan op een normaal tijdstip tijdens school. Ik vind bijvoorbeeld de was doen en opvouwen e.d. ook niet leuk, maar het moet, dus dat doe ik gewoon. En zo nog wat voorbeelden. Toen kwamen de tranen. Ze wist niet waarom ze zo deed, ja omdat ze chagrijnig was. Ik zei dat ik ook weleens chagrijnig ben, dat dat normaal is maar geen reden om het op een ander af te reageren.
Goed, uitgepraat, en ze wilde nog even lezen. Kwam ze opeens huilend uit de badkamer. Ik zeg: maar wat is er? Zij: ik wist het NIET! Ik: wat wist je niet? Zij: dat zoveel dingen niet leuk zijn voor jou! đĸ
Man, mijn hart! Heb haar gezegd dat ik dingen als de was doen niet per se leuk vind, maar dat ik ze ook niet vreselijk vind. Maar dat het wel moet. En toen heb ik maar even gezegd wat ik allemaal wel leuk vind (samen spelletjes doen, als het gezellig is tijdens bedtijd, op vakantie gaan samen...) en dat het niet erg is dat ik ook dingen moet doen die niet per se leuk zijn.
Ze mag (nee moet) best weten dat het niet altijd luilekkerland is, maar ze moet er ook niet heel verdrietig van worden. Ze zei ook steeds: ik ben heel gevoelig. En ik zei dat dat een heel mooie eigenschap is, maar dat ze ook veerkrachtig en sterk is, vaak sterker dan je zelf denkt. Ik herken dit zo van mezelf (lijk wel een kapotte plaat), maar ik zat gisteren weer op de bank: wat heb ik haar nu eigenlijk te bieden? Hoe ga ik haar wel kunnen begeleiden zodat ze niet in een emotionele woestijn terecht komt zoals ik die wel heb ervaren? Als ik dit al niet eens uit kan leggen zonder haar zo verdrietig te maken??
