Ik vind het dagelijks leven vooral lastig. Auto in panne, auto naar de garage, krijg een vervangwagen maar ze zeggen er niet bij hoe lang. Net de garage aan de lijn, gaat het nog minstens 1 week duren. Maar de kinderzitjes, badge van het werk, ligt nog in mijn auto. Moet ik dus nog een keer naar die garage rijden om de spullen over te laden. Stom van mij dat ik er niet aan gedacht heb, maar ook stom van hen dat ze eerst niet zeiden hoe lang het zou gaan duren...
En dan de gemeente die plots met facturen komt die niet betaald zouden zijn, met telkens 20 euro aanmaningskosten. Ja hallo, heb deze facturen nooit eerder ontvangen. Dus daar weer achteraan, mail gestuurd, als dat niet voldoende is, bellen. En ik heb spierpijn van het paardrijden. Lopen doet pijn. En hoofdpijn. En gewoon bleh. Laat me eens met rust. Maar nee, het stopt nooit. De vragen, de verzoeken, de rekeningen, de troep die mijn huis overstroomt, ik kan er niet achteraan opruimen, het koken elke dag weer, de boodschappen, alles en alles dat steeds meer kost, de dingen die kapot gaan, het gezeik, het gezeur. En nooit kan ik eens een positieve vibe vasthouden. Net vakantie gehad, en hier zit ik weer te miepen. Bah.
