S was helemaal overstuur omdat hij zijn spelling-Cito gisteren niet goed had gemaakt. Hij heeft Cito toets week (groep 8) Hij zei dat hij een mislukkeling was en dat hij wel uit het raam wilde springen… echt vreselijk om te horen.
Ik kreeg hem niet overtuigd dat het niet erg is, dat zo’n toets maar een momentopname is en dat het uiteindelijk allemaal niet uitmaakt. Met moeite kreeg ik hem überhaupt naar school (want ja ik probeerde ook mee te geven dat je moet opveren na tegenslag, dit is geweest, op naar vandaag, niet alles is verpest… ) en ik heb toch de juf maar een berichtje gestuurd. Gelukkig kreeg ik een berichtje terug dat hij op school gelijk naar haar toe was gekomen en dat ze met de hele klas hebben gepraat over dat ook al heb je iets goed geleerd of kan je iets goed het alsnog niet altijd goed kan gaan maar ook dat je vol goede moed verder gaat met vandaag. En daarna mocht hij even met zijn vriend naar buiten en volgens haar was hij nu weer vrolijk en ook een topper want het is echt niet erg.
Ik moest er zelf van huilen, want ik herken het ergens ook. Wij leggen dus echt geen druk op cijfers of schoolprestaties maar toch lijkt S dat gevoel van falen zo sterk te hebben. En dat vind ik lastig want ik herken dat van mezelf en wil dat juist niet voor hem. Maar ik weet dus niet zo goed hoe want blijkbaar heeft hij dit alsnog gewoon
Ook heel sneu: zijn beste vriend is nogal angstig en durft weinig nog alleen. En dat kwam er dan dus ook vanochtend uit: ja maar zometeen kom ik dan niet in dezelfde klas als J en dan kan hij niet naar school. Ook daar gelijk van gezegd dat dat niet op zijn schouders ligt. Maar dat vind hij zielig voor J.
Lastig hoor.
