Hopsatee Maar tegelijkertijd ben ik enorm sociaal wenselijk. Oftewel: ik kan me heel driftig en ongeduldig voelen (want dat ben ik beide) maar dat laat ik nooit merken. Maar misschien ben ik in de kern wel net als M alleen heb ik al mijn emoties keurig in het sociale plaatje/hokje gestopt 😂
Dit echt hoor! Je bent ook een vrouw, wij passen ons gemakkelijker aan. Maar ik kook ook.. ik kan er nog steeds heel slecht tegen. maar ik geef mijzelf wel meer ruimte tegenwoordig om te uiten hoe ik mij voel op dat moment. Als kind stopte ik het weg en dat heeft geen goed gedaan.
Hopsatee Ik vind M ook heel interessant en ik zie hem ook wel echt. Als in, ik kan gewoon voelen hoe hij zich voelt en snap dat ook wel. Maar tegelijkertijd vind ik het ook lastig en vermoeiend en vind ik hem
Soms dus ook echt wel gewoon vervelend. Maar dat ligt dan gewoon weer aan het feit dat ik waarschijnlijk zelf ongeduldig ben. Ik ervaar het als moeilijk dat ik altijd bij elk klein dingetje zijn belevingswereld in moet om het gedaan te krijgen. Trek je schoenen aan want we gaan gaat vaker niet dan wel goed. Maar man, ik heb soms echt niet de energie om alles wat ik zeg af te passen en te meten
Heel herkenbaar ja. Ik leg vaak aan mijn vriend uit waarom R ervaart wat hij ervaart. Vriend snapt er niets van. Hij probeert begripvol te zijn maar hij snapt het niet. Ik zeg dan vaak ook: hij is een V , ik kan het niet uitleggen, maar ik snap waarom hij op de grond ligt hierom.
Ik vind het soms ook doodvermoeiend. Vanmorgen; we gaan naar school. Hij stond al bij de deur en pakt een loophondje mee (zo eentje aan zo'n touwtje die je meettrekt) Ik weet dat zijn vader het niet fijn vindt als die mee gaat dus ik ga vast onderhandelen want een Nee op het laatste moment is sowieso oorlog.
Wat vaak werkt is neutraal. Dingen brengen als no big deal; doen we altijd; het is niet mijn mening; dit is gewoon hoe het werkt. Zo min mogelijk emotie, tegelijk zo min mogelijk opdracht, en zo min mogelijk ruimte voor mogelijkheid tot discussie maar ook net wel genoeg ruimte dat hij zelf kan bepalen 🤪 🤪 (it's an art form)
De stappen zijn : positiviteit/enhousiasme - compliment - afleidingsopdracht - daadwerkelijke opdracht - afleiding/compliment. (de laatste stap ligt aan de situatie, als je onjuist complimenteert dan heeft hij soms door dat hij in de maling is genomen)
dus ik: 'Ah je staat al bij de deur! je bent er helemaal klaar voor!'
Rémy begint te stralen : 'ecole daar! ja ja ja!'
ik: 'Is de deur nog dicht? Hij moet open denk ik. Pak maar de sleutel. Leg je hondje maar op de bank anders en pak maar de sleutel.'
Rémy doet.
ik: 'super! wat ben je handig! dan zijn we er klaar voor!'
Vanmorgen werkte het! Maar het had net zo goed ook anders kunnen verlopen, haha/
Hopsatee Overigens @Mamabeertje M laat op school wel het gedrag zien dat als hij iets niet wil hij het ook echt niet doet (juf moet dan van zeer goede huize komen en zelfs dan lukt het niet altijd) MAAR hij gaat op school wel snel mee in een compromis, heeft geen driftbuien op school en luistert goed, doet aan alles helemaal goed mee. Dus dat is helemaal interessant 😂
Ik vind dat echt goed! M is natuurlijk wel al ouder, Rémy wordt over 2 maanden 3 jaar. Ik vind hem ook nog niet klaar voor school want hij kan zich nog totaal niet aanpassen. Gelukkig is hij al in maart jarig maar beginnen kinderen hier pas de zomer nadat ze 3 zijn geworden. Hij heeft dus nog iets langer de tijd om schoolrijp te worden. (hij gaat nu ook naar school, maar voorschool, spek en bonen zeg maar).
Mamabeertje Wat jij over kleine R beschrijft zie ik ook wel bij N. Denk ik, weet niet of het helemaal hetzelfde is.
Ik noem het vooral eigenwijs en volledig opgaan in zijn fantasie. Ik kan zeggen "Kom N. schoenen aan, we gaan L en H ophalen"(geef ik dus ook al een reden). Als het hemt zint gaat hij mee, maar het kan ook dat hij zegt dat zijn werk nog niet af is of dat hij eerst nog de koe/olifant/etc moet redden.
Man zei pas nog, je moet eerst in zijn spel komen en dat dan ombuigen, zodat hij meewerkt. Heel vermoeiend soms. Ik ben heel benieuwd hoe dat op school gaat zijn.
Rémy heeft niet zulke grote fantasie. Hij gebruikt wel veel allerdaagse activiteiten in spel, maar hij gaat zelden helemaal op in spel. Wel heeft hij natuurlijk dat hij eerst iets wil afmaken. Dat lijkt me ook heel normaal. Daarbij ook wel het probleem dat hij niet goed hoort. Thuis gaat dat goed, maar op school hoort hij niet dat ze over 5 minuten gaan opruimen dus als hij dan 'opeens' moet opruimen heb je ruzie.
Maar dat op zijn niveau komen en ombuigen herken ik heel erg ja. Dat gaat hier nu wel redelijk vanzelf. Ik moest er wel aan wennen want zijn broer werkt heel anders.
