Hier een zieke kleuter.
De laatste keer dat hij ziek was kan ik me niet eens meer herinneren. Hij is nooit ziek. Maar nu toch echt ziek.
We hoorden een paniek vanuit zijn kamer.. wij rennen. Grote R verward in bed, overgegeven. Alles onder. De arme jongen. Huilen, paniek. Naar de badkamer maar dat wil hij niet. Overstuur. Ik snap dat hij er niets van snapt nu. Woorden komen niet binnen en ik weet niet wat hij voelt. Hij bij zijn vader in de badkamer op de grond, ik verschoon snel zijn bed. Daarna neem ik hem over en leg hem in bed. Hij wil geen kleding aan, geen deken, geen kussen, hij wil niets. Wit weggetrokken en met kippenvel ligt hij als een hoopje, huilend. Hij kan mijn aanrakingen niet hebben. Hij kan nog niets op zijn lijf verdragen. Internal sensory overload. Ik zou zo graag willen weten hoe ik hem kan helpen. Tranen in zijn ogen, hij kijkt me aan. Tranen in mijn ogen, ik glimlach. Ik zeg zachtjes dat hij ziek is, dat hij pijn heeft, dat hij bang is, en dat ik dat zie en hem begrijp. Hij lijkt iets rustiger te worden. Ik mag een dunne deken over hem heen leggen. Hij doet zijn ogen dicht. Ik pak de zwaarte deken en leg die over de dunne deken heen. Hij kruipt in de deken. Na 10 minuten doet hij zijn ogen weer open en begint te slikken. Ik pak de bak en zeg dat hij daar in mag spugen. Ik wrijf over zijn rug. Ik kan me nog herinneren dat mijn moeder over mijn rug wreef als ik moest spugen. Ik voelde mij veilig als ze dat deed, en het verzachte de pijn. Ik hoop dat R dat ook zo ervaart.
Hij kijkt me aan en ziet weer kleur. Hij mompelt iets. Ik trek hem snel een T-shirt aan en dan zeg ik dat hij mag slapen. Hij gaat liggen, ik geef hem een kus en ik doe de dubbele deken weer over hem heen. Binnen 3 minuten hoor ik gesnurk.
Ik zit nog steeds aan zijn voeteneind. Ik blijf hier nog wel eventjes zitten <3
