Vraagje hè, mijn kleuter heeft bij ernstige dingen een hoge pijngrens, maar bij wat kleinere dingen (een schaafwondje, een klein plekje etc) een hele hele hele lage pijngrens en bij spanning wordt dit een serieus issue.
Hij mocht vandaag trakteren. Super spannend natuurlijk. Gisterenavond stootte hij zijn knie en er was een schaafplekje met een beetje bloed. Laat ik het ruim nemen 5mm bij 2mm ongeveer.
Nu zijn we gewend, bij het zien van bloed schiet hij in volledige uitzinnige paniekaanval. (De voetballers zijn er niks bij!). En gilt het uit van de pijn, zo hard, dat je op zijn minst denkt dat zijn knie eraf ligt. Maar goed.. dat zakt dan na een kwartiertje en pleister wel weg, en na 1 a 2 uur kan hij ook weer een soort van lopen. Meestal zakt het binnen een halve dag helemaal weg. Gisteren ook, tot hij vanmorgen z'n pleister eraf trok. Blijkbaar prikte het , geen idee, er zat al een korte op, maar weer een enorm drama, hij kon niet lopen en bleef maar gillen. Echt gillen gillen.
Ik bedacht me dat dit misschien wel de spanning ook was rondom z'n verjaardag dus ben met hem gaan zitten en heb proberen uit te leggen dat de pijn ergens anders zat. Naja na een uur kon hij weer lopen en eenmaal op school was er niks aan de hand (hoewel hij nog wel aan iedereen z'n pleister heeft laten zien).
Maar hoe krijg ik hem hier nu het beste uit? Want een uur schreeuwende kleuter , resulteerde ook in een huilende peuter en baby. Naja, het was niet de gezelligste ochtend ooit.
En ik wil echt heel veel begrip opbrengen maar ik vind het zo lastig bij dit soort dingen.. voor mijn gevoel stelt hij zich echt aan.. maar ja, die emotie zit er wel.
In het ziekenhuis bij bloedprikken in de elleboog was bv ook niks aan de hand, liet hij gewoon gebeuren. De vingerprik was de rest van de dag drama (nu zijn die ook vervelend hoor! Vind ik ook).
Zo lastig!
