Femkes Hier was het tot de minuut voordat ze er was onwerkelijk. Ik was zo zenuwachtig! 😁 Bij kleine R was dat heel anders. Ik keek suuuuper naar hem uit, want ik wist wat er komen ging. De bevalling ging heel erg goed, heb hem zelf aangepakt want mijn lichaam en geest waren helemaal klaar voor hem.
Bij L waren die onwerkelijke kriebels er weer zoals bij de eerste. Bevalling ging super goed (alle 3 goede bevallingen gehad) en toen ze er was klopte alles. Daarna ook nooit meer zoiets gehad van ‘een meisje?!’. Ze voelt heel vertrouwd, misschien omdat ik veel van mijzelf in haar zie. Als ze naar mij kijkt dan zie ik mijzelf. Fysiek en (nu al) beetje karakter. Ze is echt mijn meisje. De connectie die ik met haar voel is anders dan met de jongens. Niet meer liefde hoor, de liefde is gelijk, maar wel meer vertrouwd.. het is heel gemoedelijk, heel natuurlijk of zo.
Misschien is dat toch een moeder-dochter band? Of misschien gewoon karakters die marchen of de timing van haar komst, of gewoon omdat ze zo schattig is.. 😛 who knows 🙂
