Gisteren hadden we oudergesprek van mini. Qua schoolwerk is dat niet zo spannend, haar beoordelingen en citoscores zijn erg goed en ze leert ook graag. Maar ook bij haar is het sociaal emotionele stuk op school wel een uitdaging. En begin dit schooljaar was het voor haar heel lastig omdat de klassen waren gehusseld, het heel chaotisch was en ze daar veel last van had. Gelukkig had haar leraar dat goed door en heeft ze veel ruimte gekregen om haar plek te vinden. Daarnaast is het inmiddels in de klas ook veel rustiger. Maar voor het gesprek lag daar wel de focus op. Zeker omdat ze eerder tegen mij had gezegd dat ze niet in de klas wilde vertellen dat wij zijn gescheiden of dat haar oma is overleden omdat ze zich schaamt of dat ze geen aandacht wil.
Maar gisteren vertelde de leraar hoe enorm hij onder de indruk van haar was. Blijkt ze dus inmiddels in de klas een buddygroepje te hebben gestart met kinderen van gescheiden ouders omdat ze merkte dat het haar toch goed deed om er over te praten en dat meerdere klasgenoten aangaven dat ze eigenlijk ook wel heel graag erover wilde praten met elkaar. En toen laatst de opa van een klasgenootje overleed had ze gevraagd of het meisje erover wilde praten of juist even met rust gelaten wilde worden. Toen heeft ze geregeld dat ze samen met 2 vriendinnetjes van het meisje in de bibliotheek mochten gaan zitten zodat ze elkaar konden troosten, maar ook leuke verhalen konden vertellen over hun grootouders omdat het meisje aangaf dat het haar goed zou doen om haar verhaal kwijt te kunnen. De meester vertelde dat hij vorige week naar een uitvaart van een vriendin moest en dat het meisje hem nog een troostend briefje had gegeven waarin ze refereerde aan hoe fijn ze het had gevonden dat mini de ruimte had gegeven aan het verdriet. De meester was daar enorm door geraakt geweest.
Daarnaast blijkt ze dus naar de invaljuf te hebben aangegeven dat ze het best moeilijk vond om te schakelen dat er opeens iemand helemaal onbekend voor de klas stond die ochtend (meestal lukt het school om wat te husselen met leerkrachten, stagiaires en dergelijke om 1 dag intern op te vangen, maar ivm een langdurig zieke docent lukt dat nu niet) en de invaljuf was zo onder de indruk van zo'n meisje die netjes en beleefd, maar wel heel duidelijk aangaf dat ze gewoon even ruimte nodig had om te landen in de nieuwe situatie die dag dat ze dat vertelde tegen de vaste meester. Mini was een uurtje later ook gewoon weer helemaal aanwezig en gezellig, maar ze had het eerste uur gewoon even nodig om geen vragen of aandacht te krijgen zodat ze kon omschakelen. En de juf vond het zo fantastisch omdat voor haar duidelijk waarom mini eerst wat teruggetrokken was en dat ze ook wist dat ze daar even de ruimte aan moest geven. Om daarna juist wel alle aandacht en interactie te kunnen hebben met mini had de juf heel goed gedaan.
Dat een meisje van 9 zo goed in staat is woorden te geven aan haar en andermans gevoelens en daar zo respectvol mee om kan gaan, vind ik echt zo enorm knap. En in de klas heeft ze inmiddels dus echt een enorm mooie waardevolle plek, daar ben ik echt kneitertrots op!
