Oudejaarsdag, ik lees de brief die ik van mijn vader heb gekregen. Natuurlijk wist ik dat er erfelijke kanker in de familie kon zitten, immers mijn moeder heeft het op jonge leeftijd gehad en met haar vele andere vrouwen. In mijn jongere jaren heb ik destijds de bieb afgezocht naar informatie over kanker en alles daaromheen in de hoop op meer duidelijkheid en misschien wat meer er van te begrijpen. 

Volgens de site van het ziekenhuis is de wachtlijst minimaal 11weken en dan nog een x aantal weken voor de uitslag er is. Ik krijg het voor elkaar om binnen 8weken én het eerste gesprek te hebben én de uitslag. Mooie meevaller dus. De uitslag daarintegen is alles behalve een meevaller wanneer ik die telefonisch te horen krijg. Na een uitgebreid persoonlijk gesprek met de geneticus word ik doorverwezen naar de borstpoli en de gynaecoloog om het traject te gaan starten. 
Ondertussen heb ik al een tijdje klachten die ik vooral toespeelde aan de hyperemesis gravidarum die ik in de zwangerschap had en waarvan ik nog aan het herstellen ben. Hoewel ik eigenlijk nooit blaasontsteking heb wil ik toch een test laten doen aangezien de pijn zeer vervelend is. De test blijkt negatief en als de klachten blijven aanhouden moet ik weer bellen. Na een maand is de pijn niet meer te houden en bel ik voor een verwijzing naar de gynaecoloog. De huisarts is het met mij eens dat mijn klachten daar het best geholpen kunnen worden. 

Covid-19 is inmiddels al even onder ons en de afspraken om de trajecten op te starten zijn uitgesteld. Nu ik klachten heb mag ik na een telefonisch consult gelijk bij de gynaecoloog langskomen voor onderzoek. Lang verhaal kort heb ik binnen twee weken uitgebreide onderzoeken achter de rug, vermoedelijk eierstokkanker fase 3b, ben ik geopereerd en zit ik te wachten op de uitslag terwijl ik aan het herstellen ben. 

Ik was pas begonnen met therapie om de heftige periode rondom mijn zwangerschap, bevalling en herstel een plekje te geven en nu komt dit er tussendoor. 

Pre-operatief wordt er weer van alles aan mijn lijf gedaan om mij klaar te maken. Het wachten op alles lijkt een eeuwigheid te duren, de ruggenprik is anders dan voor de bevalling en de houding waarin zij mij vasthouden is alles behalve prettig. Ik houd mij groot, maar ben heel angstig en voel af en toe een traan langs mijn gezicht glijden. Probeer op mijn ademhaling te letten en houd iedereen in de gaten om mij maar af te leiden op wat er gaat komen.

Als ik na ruim 4,5uur wakker word voel ik gelijk aan mijn buik, gelukkig geen stoma ze hebben mijn darmen dus kunnen sparen. Als de arts langskomt wordt mij verteld dat ze de darmen wel hebben geraakt, maar dat dit geen problemen hoeft te geven en dat het voor nu een borderline tumor is. Over twee weken hoor ik of het hierbij blijft of dat het toch kanker is. Gelukkig is het geen kanker! 

Inmiddels ben ik een aantal maanden verder en is de wond zowel uit als inwendig genezen, later deze maand heb ik nog een controle. Ik ben weer begonnen met deels werken en hoop over niet al te lange tijd weer volledig mijn taken te kunnen oppakken al gaat mijn lichamelijke herstel beter dan het geestelijke. Het is dus even de vraag of ik dan ook geestelijk er aantoe ben om weer de volledige verantwoordelijkheid te kunnen nemen voor alle uren. 

Alleen hoe ga ik een weg vinden in alles. De klachten die ik na de bevalling had gooide ik op iets wat lang niet zoveel invloed had op mijn klachten als ik dacht. Terug kijkende zijn mijn klachten grotendeels terug te gooien op mijn tumor. 

De cyste had ik al jaren, klein en schijnbaar heel gewoon. Meerdere artsen hadden hem gezien en afgedaan als een normaal iets dat vrouwen soms hebben. Tijdens de zwangerschap wel iets gegroeid maar niets om mij zorgen om te maken. Achteraf gezien is hij na de 6 weken controle dus behoorlijk gegroeid tot hij voor zoveel pijn zorgde dat ik bijna niets meer kon. 

Mijn lange, zware, frustrerende en amper vooruit komende herstel had dus deels voorkomen kunnen worden. Nu ben ik dus een jaar kwijt omdat ik zo weinig kon lichamelijk, ben mijn eierstokken, eileiders en oa. baarmoeder kwijt en nu sta ik middenin het inmiddels opgestarte traject voor preventieve borstamputatie. Inmiddels zit ik in de overgang, krijg hier hormonen voor maar die werken niet optimaal. Door de langdurige narcose ben ik inmiddels 2/3 van mijn haar kwijt omdat het is afgebroken of uitgevallen. Mijn stemming is zo wisslend, alsof ik nu pms heb gekregen ofzo ik ben niet helemaal meer wie ik was. En ja deels zal komen door alles wat is gebeurd, maar ook zeker een groot deel door de overgang en de hormoonhuishouding die een fixe klap heeft gehad. En laten we wel wezen dit heeft ook zo zijn invloed op mijn relatie. 

En hoe ik mij voel…Daar heb ik niet echt woorden voor. Lichamelijk herstel ik mooi en voel ik mij beter dan voor de operatie of na de bevalling, dus wat dat betreft is het heel positief. Alleen ik ben er zolang uit geweest en ik ben er nogsteeds niet hoor, maar ik weet zolangzamerhand ook niet echt meer wie ik ben of wat ik wil. Sta in overlevingastand en we zien wel weer… 

Allemaal mede mogelijk gemaakt door het Gen genaamd Brca2.

-Volgend blog meer over het gen en mijn gezin-

Laatste forumberichten over "Een simpele afkorting, maar een met een grote impact (1)"

Berichten laden...

Praat ook mee!