Jarig

De twee puntjes tussen de uren en minuten op het oranje schermpje van mijn digitale wekker knipperen in een tempo waarvan ik aanneem dat het de seconden aangeeft. Na het verspringen van de minuut begin ik te tellen, om het te checken. Knipperen ze exact 60 keer? Maar het lukt me niet om het te controleren. Binnen de minuut zijn mijn gedachten weer afgeleid en zweven ze door de kamer van hoek naar hoek, verdwaald in het licht en donker van de ochtendschemer, in het hard en zacht van stucwerk en stof. Ik luister aandachtig. Is er al iemand wakker? Hoor ik geschuifel en gefluister, geritsel van cadeaupapier misschien?

Lees meer over Jarig

Keuzes

Wanneer je terug kijkt op je leven herken je misschien wel een aantal levensveranderende keuzes, die je al dan niet bewust hebt gemaakt. De eerste die ik mij kan herinneren is het moment dat ik zwanger bleek te zijn.

Lees meer over Keuzes

Ik kan het zelf!

Een zin die ik niet meer gehoord heb sinds ze leerde haar veters te strikken. Maar de veters van haar Allstars zijn geknoopt, en de rest van haar outfit is tot in de puntjes gestyld volgens de laatste tienermode.

Lees meer over Ik kan het zelf!

Niet meer zorgeloos zwanger

Ik neem jullie mee naar +- januari 2020. Op dat moment is mijn oudste dochter Chloë 8 maanden oud. Omdat wij ruim 2,5 jaar erover gedaan hebben voor we Chloë konden krijgen, hielden we er rekening mee dat een tweede ook wat langer op zich kon laten wachten. We hebben nagedacht over wat we minimaal als leeftijdsverschil zouden willen, mocht het toch ineens snel raak zijn. En op dat punt waren we nu aangekomen. Dus ik had een afspraak gemaakt om mijn koperspiraal eruit te laten halen.  

Lees meer over Niet meer zorgeloos zwanger

Kijktip: zorg om Daan

“Goed… en als ik nu een stip op de horizon zet…” zegt de man tegenover me. Hij tekent een lange streep. Links van de streep schrijft hij NU. Rechts van de streep schrijft hij OVER 3 JAAR. Een tijdlijn.

Lees meer over Kijktip: zorg om Daan

Integreerders segmenteerders

In de Volkskrant las ik  een tijdje terug een artikel waarin de socioloog Tanja van der Lippe onderscheid maakt tussen integreerders en segmenteerders. Integreerders vinden het geen enkel probleem als de verschillende rollen die ze in hun leven hebben door elkaar lopen: ze doen de was terwijl ze bedenken hoe ze die ene training aan gaan pakken, ze beantwoorden mailtjes als ze ’s avonds wachten tot de baby slaapt, laten hun werktelefoon ook in de vakantie aan staan en maken op een zonnige werkdag rustig een uitgebreide wandeling. Segmenteerders daarentegen houden werk en privé strikt gescheiden. Na het werk trekken ze de deur achter zich dicht en in de vakantie zijn ze telefonisch niet bereikbaar, maar daar staat tegenover dat het nooit in ze op zou komen om onder werktijd naar de kapper te gaan. 

Drie keer raden welke groep het het zwaarst gehad heeft het afgelopen jaar…

Dat was de makkelijke vraag. 

De moeilijke vraag is: bij welke groep hoor jij? 

Of misschien is dat voor jullie ook wel een makkelijke vraag. Voor mij in elk geval niet. Voorheen zou ik gezegd hebben dat ik absoluut een segmenteerder was. Ik zette mijn werktelefoon aan tussen 9:00 en 17:00 en keek nooit ’s avonds naar mijn mail. Ik deed dat uit zelfbescherming, zodat ik werkstress enkel op mijn werk zou ervaren. Maar na een jaar thuiswerken loopt alles totaal door elkaar. En dat vind ik voor het grootste deel vooral ontzettend fijn. Niks is zo prettig als even met collega’s appen over een issue als je kinderen voor de zoveelste keer verstoppertje met je willen spelen. ‘Nee, ik moet nu echt even werken, gaan jullie maar lekker zelf spelen!’ Weten zij veel dat je die dag ouderschapsverlof hebt. En niks werkt zo lekker als wanneer je ondertussen naar het luisterboek van ‘Pluk van de Petteflet’ aan het luisteren bent, terwijl je kleuter Duplo-torens aan het bouwen is. Ik zal niet beweren dat het de efficiëntste manier van werken is, maar gezellig is het wel.

Ik zal me wel aangepast hebben aan de huidige omstandigheden. Het is niet te voorkomen dat de rollen door elkaar lopen nu, dus dan moet ik er maar het beste van maken. Maar tegelijkertijd zou ik ook niet meer terug willen naar hoe het eerst was. Want het idee dat je je op je werk alleen druk maakt over je werk, en thuis je enkel druk maakt over je privé-dingen, werkte bij mij toch nooit helemaal optimaal. Ik had juist heel veel werkstress als gebruikers om half 5 problemen constateerden, omdat ik dan maar een halfuur had om ze op te lossen voordat ik naar huis moest. Als dat dan niet lukte, zat ik mezelf totaal op te vreten in de trein. En de zorgen over hoe het thuis ging toen we net een baby hadden, kon ik op mijn werk ook nooit helemaal loslaten. 

Nu doe ik geen enkele moeite meer om de werkstress in bepaalde uren te ervaren en de privéstress in andere uren. Het balanceert elkaar vanzelf wel uit. Je kunt gewoon niet tegelijkertijd én veel werkstress én veel privéstress ervaren. Zo hadden wij laatst een upgrade van het systeem dat ik beheer. De week ervoor constateerden we een aantal ernstige problemen met de nieuwe versie die we trachtten zo gauw mogelijk op te lossen, en de stress daarover liep hoger op dan goed voor me is. 

Twee dagen later kreeg mijn jongste dochter een koortsstuip. Haar derde. We gaven direct de medicatie en ondertussen belde ik 112 en zette de voordeur alvast open. Het verliep heel ordelijk en geroutineerd, en gelukkig kwam ze er nu zelf uit, met behulp van de medicatie, waardoor ze niet naar het ziekenhuis hoefde. Maar alsnog zat de schrik er goed in. Later bleek dat ze waterpokken had en braken er dagen en nachten aan van op gezette tijden paracetamol geven, haar in badjes met havermout zetten en zeggen dat de mama’s bij haar waren. 

Het goede nieuws: de werkstress was totaal verdwenen. Zo makkelijk kan dat gaan. Ben ik dan een segmenteerder, dat ik niet tegelijkertijd stress kan hebben over werk en privé? Of ben ik juist een rasechte integreerder die steeds als vanzelf de meeste aandacht schenkt aan wat op dat moment het meeste aandacht nodig heeft? De waarheid zal wel in het midden liggen. 

Efteling

Het is al een tijdje geleden dat ik een boekenblog schreef. Daar is een heel simpele reden voor: er werden de laatste tijd maar weinig verschillende boeken in dit huis gelezen. Naar de bieb gaan is tegenwoordig een riskante onderneming geworden (de laatste keer waren bijna alle mandjes op en moest ik ongewild de anderhalvemeterregel overtreden om überhaupt de bibliotheek in te komen), dus dat doe ik zo min mogelijk, maar daarnaast hadden de kinderen er ook niet zo veel behoefte aan. Vooral de jongste niet, die leest bij het slapen gaan al maandenlang hetzelfde boek. Of, mag ik het wel een boek noemen? Ze leest het souvenirboekje van de Efteling. Elke avond dus. Al maandenlang.

Lees meer over Efteling

Waarom ik collecte loop voor de brandwondenstichting

Het was maandag en ik was pas begonnen met mijn nieuwe baan. Ik had er zoveel zin in, ook al was het wat verder van huis. Na een tijdje WW was ik blij een leuke baan te hebben gevonden.

Lees meer over Waarom ik collecte loop voor de brandwondenstichting

Boekentip: Ha… een wipwap! – Susanne Strasser

Wat voor boeken vindt een kind van anderhalf leuk? Oudste was op die leeftijd verzot op Boer Boris, en onze jongste vindt die ook wel leuk, maar bij de meeste boeken houdt ze het na een paar pagina’s voor gezien. Haar voornaamste hobby is nu eenmaal klimmen, dus ze vindt het veel leuker om in het bed van oudste te klimmen dan om een boekje te lezen voor het slapengaan. Ik doe dan nog wat halfslachtige pogingen om haar toch weer terug op onze kamer te krijgen, maar als ze niet wil, dan wil ze niet. 

Lees meer over Boekentip: Ha… een wipwap! – Susanne Strasser

Louisa

Voorzichtig duw ik de deur van de slaapkamer open. Louisa ligt op haar bed met haar knieën opgetrokken en haar gezicht begraven in het kussen. Haar knokkels zijn wit, zo gespannen houdt ze het dekbed vast. Ik zucht en laat me naast haar op het bed vallen. 

Lees meer over Louisa